BAKKIE PLUAH

Zo, hèhè, eindelijk is het dan zover. Vroeger deed ik het ook al zo met mijn tentamens en examens. Zodra het echt moest (vanwege de tijdsdruk) ging ik met de neus in de boeken en leerde (of onthield even kort) de leerstof. Altijd op het laatste moment dus…..
Hetzelfde dit keer met de badkamer. Hadden we vorige keer het bezoek van Frido en Kelly nodig om het toilet in orde te brengen, dit keer zorgt het bezoek van mijn ouders er voor dat de laatste hand gelegd wordt aan de badkamer. Hij is af! Harald komt deze week nog langs om de thermostaat voor de vloerverwarming te plaatsen en het is gaan met die banaan. Alleen de Sauna ontbreekt nog, die proberen we er voor de winter in te hebben.

Het vlaggetje met de leeuw en ‘hup holland’ was maar 5cm x 20cm maar in Isfjorden heeft iedereen ‘m gespot. Afgezien van de hele woonkamer die oranje versierd was, was het vlaggetje het enige dat je vanaf buitenaf kon zien. Vol bewondering sprak iedereen over het Nederlands voetbal en er waren nog al wat noren die ons kikkerlandje steunde bij gebrek aan eigen deelname. Maar helaas, we zijn op een Russische wijze afgedroogd en wij hebben de vlaggetjes weer in de kast gestopt. Dan maar weer twee jaar wachten, want het gaat me nog te ver om met koninginnedag de boel oranje te versieren……..

Langzaam komt Noorwegen in de vakantiemodus. Bij Sanne haar werk is de zomer ingeluid met een georganiseerde tocht en wat grillen onderweg met collega’s vanuit het onderwijs uit Isfjorden en bij mijn werk is de zomer aangegeven met een ordinair grill en zuipfestijn. Daarnaast hebben we de langste dag van het jaar ‘sankthansaften’ op gepaste wijze gevierd met grillen bij het vreugde vuur! Tja, er wordt wat afgegrild……
De kinderen krijgen straks vakantie en de bedrijven kennen zelfs een ‘fellesferie’ (gezamenlijke vakantie), iets dat in Nederland ondenkbaar is volgens mij. Zoals ik al schreef, komen mijn ouders vrijdag op bezoek en zien er naar uit om vervolgens bijna twee weken op de kinderen te passen. Sanne en ik hebben dan ook vakantie en hebben dan tijd om heerlijk met zijn tweeën erop uit te gaan. Daar zien we erg naar uit. De weersvoorspellingen zijn vooralsnog niet top, maar dat zien we dan wel weer.
















Doordat het weer sowieso niet heel mooi is de laatste tijd hebben we een paar weekenden terug maar ‘ns een flinke autotocht gemaakt. Het doel werd de Atlanterhavsveien. Dit is een weg tussen Molde en Kristansund die door bruggen allerlei schiereilanden voor de kust aan elkaar verbindt. We hadden er wel eens foto’s van gezien en dat zag er best spectaculair uit. De tocht er naar toe was best mooi en voor dat we het wisten waren we over de Atlanterhavsveien heen. Deze bleek toch niet zo spectaculair als verwacht. Er was inderdaad 1 hele mooie brug die twee eilandjes verbond, maar de beschrijving deed vermoeden dat er meerdere waren, ja wij toeristen zijn niet snel tevreden. We zullen wel verwend zijn.
Na de Atlanterhavsveien nog een staafkerkje gespot en het hele feest afgesloten met een hamburger en patat in een vreetschuur. Horeca, daar hebben de noren geen kaas van gegeten. Da’s ondertussen wel duidelijk. Zo hebben we bijvoorbeeld tegenwoordig een koffietentje in Isfjorden. Je kunt er koffie (of limonade) drinken en zelfgebakken taart krijgen. De prijzen zijn vooroorlogs, niet normaal. Maar van een koffiecafé verwacht je toch op zijn minst lekkere koffie. Zoals bij iedere noorse horecagelegenheid schenken ze hier ook de koffie uit een thermoskan. Jammer, een gemiste kans want dit motiveert niet om er koffie te gaan drinken. Misschien zal ik het ‘ns op mijn wijze vertellen dat ik de goede koffie mis.
Oh ja, en op de terugweg viel de uitlaat er onderuit!
Al met al hebben we genoten van deze dag, je gelooft het niet, maar het is echt waar! Heerlijk met z’n viertjes een beetje op vakantie.

De vorige keer schreef ik al dat we op weg waren naar Lillefjellet, maar er lag toen nog te veel sneeuw. Vorige weekend (2 weken later) nogmaals een poging gewaagd. De vraag was natuurlijk hoeveel er weggesmolten was, aangezien er verse sneeuw is gevallen in de bergen tot zo’n 700 meter hoogte! Maar gelukkig was het pad veel beter dan de vorige keer. Alleen bovenin zat een steil sneeuwveldje wat uiteindelijk wel goed ging. Wat een genot! Wat een uitzicht! En zo dichtbij en zo heerlijk en ga zo maar door…….De wolken trokken boven en onder ons voorbij. De zon knalde door de gaten in het wolkendek waardoor de temperatuur af en toe behoorlijk opliep. De kinderen speelden met stenen en water en klommen op de rotsen terugschreeuwend naar de koekoek (die hebben we ingehuurd, hebben we ze wijsgemaakt). Wij drinken een heerlijke kop koffie uit de thermoskan…………..het zal ‘m wel in de beleving zitten.

Wij zullen ons niet geliefd maken bij de Partij Voor de Dieren in Nederland want Unni (een collega van Sanne) heeft ons uitgenodigd om iets typisch Noors te komen eten. Erg nieuwsgierig en gevleid nemen we haar uitnodiging aan en we krijgen Kvalkjøtt op ons bord. Dit spreek je uit als Kwalsjut en (kjøtt) sjut betekent vlees. Met een ‘kortdoordebocht’ vertaling vermoed je dat we Kwal hebben gegeten, maar wat wij daadwerkelijk voorgeschoteld hebben gekregen bleek echt walvisvlees. Unni had er echt een feestmaal van gemaakt en er was veel te veel van heel veel lekkers! Het walvisvlees smaakte best lekker. Het heeft iets weg van runderbief of draadjevlees, maar dan toch anders. De kinderen kennen Unni goed en hadden het ook heerlijk naar hun zin. Vooral Sjoerdje is helemaal weg van Unni (en zij van haar).
Het etentje bij Unni gaf het startschot voor een drukke week. Het ‘sankthansaften’ volgde de dag erop en iedere avond/middag van deze week had Freeke dansles. Daarnaast kwamen Sandra en Harald nog bij ons eten en had Freeke nog een tweetal verjaarspartijtjes.

Eindelijk hadden we dan de zondag voor ons zelf, ware het niet dat Svein Rikard (de buurman) ons uitnodigde om naar hun hut te komen. Hij had het al een paar keer gevraagd en we vonden het toch eigenlijk ook leuk. Even snel had hij uitgelegd waar het was en ik had de indruk dat het zo’n kwartiertje lopen was. Het zou zondag heel de dag gaan regenen, maar een wandeling van een kwartiertje, dat durven we nog wel aan.
We reden met de auto naar boven (Skorgedalen) en parkeerden daar waar we niet meer verder konden. Te voet gingen we verder en even twijfelden we of we de rugdrager voor Sjoerdje mee zouden nemen. Je voelt ‘m al aankomen, gelukkig hebben we dat gedaan! Het weer hield zich verrassend goed en vol moed stapten we richting wat hutten. Na een tijdje door bijzonder nat/mossig terrein gelopen te hebben, begonnen we te twijfelen. Hij had wel gezegd dat we even moesten bellen, dan zou hij ons komen halen en de weg wijzen. Maar dat was onze eer te na. Maar goed, nu waren we toch al zo’n 25 minuten onderweg, genoten van prachtig uitzicht maar wilde eigenlijk lekker koffie drinken bij de hut. Toch maar even gebeld, bleek dat we nog 25 minuten door moesten lopen (omhoog) en bij een oude en vervallen hut kwam hij ons halen. Vanaf hier liepen we nogmaals 25 minuten over een steil naar één kant aflopend ‘hertenpaadje’ totdat we eindelijk bij de hut aan kwamen. Super goed gelopen van Freeke! Ongelooflijk als je die ziet gaan in dit terrein, in vergelijk met vorig jaar. Zonder protesteren, heel flink! De ouders van Svein Rikard waren ook net aangekomen en waren al begonnen een vuurtje te stoken en Marianne (buurvrouw) had de koffie en cacao al klaar! Wat een ontvangst. Het feest werd helemaal compleet met de door ons meegenomen skuleboller (met kokos!!!). We hebben heel de middag heerlijk zitten kletsen, eten, drinken en van het uitzicht zitten genieten. Onvermijdelijk moesten we dat hele stuk weer terug natuurlijk. Gelukkig ging dat wat sneller dan omhoog en badend in het zweet meldden we ons weer bij de auto.
Thuis gekomen eerst een grondige tekencheck en daarna de kids voor de tv gepland. FF rust.

Nu gaan we ons opmaken voor het bezoek en onze vakantie!

TIME FLIES WHEN YOU'RE HAVING LIGHT

Aah, eindelijk een regenachtige avond, zodat ik de weblog weer wat kan updaten. De afgelopen weken genieten we van prachtig zomerweer en smelt de sneeuw rapido weg. En dat is nodig, want er lag een behoorlijk pak! De ski’s staan nog voor het grijpen, maar eigenlijk hebben we er niet zo’n zin meer in. De Trollstigen (een bijna vertikale bergpas die je d.m.v. ca.15 haarspeldbochten door een waterval ongeveer 500 meter hoger brengt) is 27 mei open gegaan. Daar ligt nog vollop sneeuw waardoor het skiseizoen nog ff met een maandje verlengd wordt.


Nee, op dit moment focussen we op de zomer die begonnen is. We zijn druk met wandelen, klimmen, fietsen, klussen en werken. En de volgorde waarop dit vermeld is, is niet willekeurig. Even kort iets over deze activiteiten:

Wandelen:
Heerlijke tochtjes in de voor- en achtertuin gemaakt. Vorig weekend naar het paradijslijke Loftskarseter gelopen in onze achtertuin. Terplekke hadden 3 oude mannetjes een bankje voor ons ‘gezinnetje’ vrij gehouden. Nieuwgierig gingen ze raden waar we vandaan kwamen. De eerste gok was Denemarken. Op zich vatten we dat als kompliment voor onze taal op, want ze horen dus dat we niet van hier zijn maar blijkbaar spreken we toch redelijk scandinavisch (dat is toch ook een kracht, om alles positief uit te leggen aan je zelf?) Als we ze vertellen dat we uit Nederland komen en in het zelfde dorp wonen als zijzelf is het hilariteit allom. Ze vinden het prachtig! Trots gaat een van de mannen ons alle bergtoppen wijzen die we in zicht hebben en vertelt alle namen. Ook vertellen ze ons dat het gebied zich waanzinnig goed leent om te skieën. En dan met name Kirketaket, die we op dat moment achter ons zien liggen……..Tja, sorry hoor, maar ik kon me niet meer inhouden, dus heb ik verteld dat ik precies dat vorige maand gedaan had. Toen hadden ze het helemaal niet meer, die ‘flatlanders’ die hier met volle teugen van de bergen komen genieten! En het mooie is, ze geven ons groot gelijk! De manier waarop Freeke zich door het landschap beweegt vinden ze prachtig en ze krijgt van de mannen de titel ‘fjellgeit’ (berggeit). Als dank voor alle komplimentjes en gezelligheid deelden we onze stroopwafels (nog bedankt Erika!) met ze. Zelf gebakken? Eerlijk?......Nee.

Toevallig heb ik van de week wat foto’s van vorig jaar juni bekeken. Toen zag ik ook dat we het eerste weekend van juni de meest gedane, kort maar steile Lille Fjellet gelopen hadden. Toen kon dat over een steil rotspaadje met op het eind een steil glibberig sneeuwveldje. Naar ons idee ligt er nu nog wat meer sneeuw dan vorig jaar, maar toch zijn we dit weekend even gaan kijken of het te doen is met de kinderen, want het is zo’n belonend tochtje! Helaas, we moesten zelfs een stuk(je) met onze 4wheeldrive door de sneeuw en parkeren daar waar de sneeuw te diep werd. Toen de autoweg verder lopen naar het begin van het pad, maar er bleek echt nog teveel sneeuw te liggen. Niet verantwoord met de kinderen. Helaas is eigenlijk niet het goede woord. We zijn lekker bij een miniwatervalletje gaan zitten en daar thee, koffie en siroop gedronken met koek en Freeke en Sjoerdje hebben ontzettend lang en heerlijk met het watervalletje, bekers en de rotsblokken gespeeld. Heerlijk. Ach, en ADHD als ik ben, moest ik natuurlijk nog wel ff naar boven door de sneeuw…….

Klimmen:
Bij een plek naast Åndalsnes (Mjelva) ligt een groot blok van ca.15 meter hoog met grote haken bovenop. Ideaal om relaxt wat weg te klimmen of mensen te leren klimmen/zekeren en natuurlijk om met kinderen te klimmen. Vorig jaar ben ik al ‘ns met Freeke gaan klimmen, nu dus nog een keer. En ongelooflijk, of het nu komt door ons eigen klimwandje, waar ze veel in hangt, of doordat ze volledig gewend geraakt is aan het terrein, ze klimt als een speer! Ontzettend leuk.
We zijn er niet alleen, er zijn ook nog twee puberjochies aan het klimmen. Later komt er nog een jongen met twee meiden bij. De grill wordt aagestoken en de priklimonade en worstjes komen tevoorschijn. Ze hebben lol en nodigen ons uit om mee te grillen, ze hebben genoeg……….. Nu kan ik mij vergissen, en de boel hier te veel romantiseren, maar dit tafereel kan ik me in Nederland niet goed indenken.

Ondertussen begint m’n eigen trainingsschema ook gestalte te krijgen. Ik boulder i.i.g. twee keer in de week bij Skiri (20 min. rijden) of Fontebrauta (10 min. rijden). Het liefst zou ik het opvoeren naar 3 keer in de week, maar dan zou ik een avond fietsen of hardlopen/tempo bergwandelen in moeten leveren en dat vind ik dan weer zonde.
Routes klimmen, daar komt niet zoveel van. Daar moet je toch met z’n tweeen voor zijn. Helaas vinden Sanne en ik moeilijk tijd om met z’n tweeen op pad te gaan en de buurman wil me wel zekeren, maar voelt weinig voor klimnen (110 kg en erg gezellig…..) Nou ja, boulderen is zeker geen straf, kost alleen wat vel van je vingertoppen……au!

Fietsen:
Fietsen doen we ook best veel. Met mooi weer langs de Fjord naar Åndalsnes fietsen om bij Kaikanten een ijsje te eten. Freeke fietst tegenwoordig fullspeed mee op haar komplete mountainbike met gripshift versnellingen en voorvorkveering. Topfietsje en ze is er helemaal trots op! Sjoerdje heeft nu ook in de gaten hoe de driewieler werkt en kan nu, op wat stuurwerk na, aardig uit de voeten. En dat is mooi, want volgens mij wordt dat een fietsertje. Het schijnt dat ze op de Barnehage werkelijk de halve dag met een te grote fiets tussen haar benen over het terrein loopt. En dikke vette ruzie als iemand de fiets eerder te pakken heeft dan zij, dat is simpelweg onmogelijk! De gevolgen zijn ook al zichtbaar, ze heeft een echte zomerknie (zoals ze dat hier noemen). Er is weinig fantasie voor nodig om voor te stellen hoe een zomerknie eruit ziet. En ja, iedereen die maar even te lang naar haar kijkt, krijgt het verhaal te horen. Met een vinger wijst ze naar haar knie en zegt: “valle fiets”.
Sportief gezien, zijn we weer begonnen met de Vengedalspas omhoog te fietsen. De sneeuw is er weg (alleen op het einde nog wat) dus de longinhoud en de onderrug worden weer op de proef gesteld. Sanne heeft het er nog niet op gewaagd, maar die vindt het juist lekker te merken dat het hardlopen haar steeds makkelijker afgaat.

Klussen:
Eindelijk begint het eind in zicht te komen van de badkamer. Het toilet konden Frido en Kelly tijdens hun bezoek al in gebruik nemen, de badkamer mogen mijn ouders over ruim 3 weken testen. Morgen (9/6) wordt de laatste proffesionele hand aan de badkamer gelegd waarna het daadwerkelijk mogelijk wordt te douchen in onze kelder. Al het voorwerk is op amateuristsche wijze verricht (m.u.v. het riool). Volgens mij heb ik in ons dorp nu de bijnaam Jozeph Fritzl en vragen ze zich af of ik echt maar twee dochters heb, doordat ik dagelijks emmers beton, lijm, voegsel sta aan te maken en in de kelder verdwijn. Waarschijnlijk zit er niets anders op dan een ‘open douche party’ te geven om de geruchten te ontkrachten. Misschien geen slecht idee……..

Daarnaast heb ik vandaag de laatste bomen in mootjes gezaagd en zijn ze klaar om ze te splijten. De laatste hete bezinewalmen in mijn gezicht gehad vandaag van de motorzaag. Ik heb hem schoongeborsteld en ver weggeborgen. Zo blij dat hij me niets heeft aangedaan! Op zich ben ik niet snel bang, maar dit apparaat vind ik angstaanjagend. Het bedienen van het apparaat is kinderlijk eenvoudig, en dat is nu net het gevaar!

De volgende klus wordt het grotendeels verfen van de buitenboel. In Nederland betekend dat kozijnen, in Noorwegen wonen we in een volledig houten huis dus krijgt de buitenboel een nieuwe dimensie. Wellicht is er nu iemand die dit leest die zich geroepen voelt? Tegen douche en inwoning mag je ons huis verven en je krijgt ’s avonds een uurtje vrij om een tochtje te maken…….

Werken:
Sanne werkt, zoals reeds bekend, op de Barnehage (KDV) hier in Isfjorden. Ze heeft een aanstelling voor twee vaste dagen en vaak krijgt ze er nog 1 of 2 dagen per week bij. Het werk is best zwaar. Heel de dag tussen de gillende koters te zitten en de laatste tijd ook nog veel als ‘meest ervarene’ op deze groep, dat valt niet mee als je het niet gewend bent. Gelukkig heeft ze een aantal leuke collega’s die het leuker maken, maar als haar vaste aanstelling na de zomer ophoudt (hoe vast is vast?) is het nog even afwachten hoe dat verder gaat lopen en misschien wordt het tijd om wat verder te kijken. Maar laten we niet al te veel op de zaken voorruit lopen.

Zelf ben ik nog aan de slag bij een groot internationaal werkkledingbedrijf waar ik wat inkoop en marketing doe. Op dit moment wordt ik een wat verantwoordelijkere inkoopfunctie gedrukt, waardoor ik het marketingdeel dreig kwijt te raken. ‘Verantwoordelijker’ vertaalt zich meestal in tijdsdruk en wat leiding geven en ik geloof niet dat ik met dat doel hier naar toe gekomen ben. Ik schrijf dit nu niet voor jou (de lezer) maar meer voor me zelf om later terug te lezen hoe ik er echt over denk. Ik weet namelijk zeker dat als ze me wat voorstellen wat de moeite waard is, dat ik er toch wel weer aan toe geef…………We gaan het wel weer beleven, toch?

Freeke en Sjoerdje draaien lekker op de Barnehage. Net een oudergesprek gehad, en dat was louter positief. Dat moet fantastisch zijn voor een kind om naar een Barnehage te mogen gaan. De kinderen spelen meer dan de helft van de dag buiten (weer of geen weer) en worden zelfstandig gemaakt door bijvoorbeeld de smøremøtes (smeerbijeenkomsten, oftewel lunch e.d.) Zo klein als ze zijn pielen ze met een mes de boter op hun brood en beginnen ze allen met de verkeerde kant van het mes te snijden. Daarna likken ze steevast het beleg eerst van hun brood voordat ze het brood opeten. Wat ons betreft worden de kinderen af en toe wat te zelfstandig gelaten, maar dat is ook typisch noors.
Het buitenspelen is niet alleen vermaak, er worden ook veel dingen geleerd. Iedere groep heeft een vaste dag dat ze ‘på tur’ gaan en gaan dan met de groep wandelen of iets ondernemen. Pas is Freeke met heel haar ‘bjørne’groep met de trein naar Bjorli geweest en komende week mag de groep een nacht op de barnehage blijven slapen, spannend!

Dan iets totaal anders, verplicht hebben we onze horizon moeten verbreden en zijn Freeke en ik 3 weken geleden naar Trondheim gereden. Per toeval kwam Heleen er tijdens onze terugreis naar Nederland achter dat mijn Paspoort verlopen was. Later bleek dat ook die van Freeke verlopen was. Nu kun je alleen bij het consulaat in Trondheim of de ambassade in Oslo een nieuw paspoort verlengen. In Nederland heeft menig fotograaf slapeloze nachten over de manier waarop de pasfoto’s genomen moeten worden, hier hebben ze dat niet. De man op het consulaat tipte me een fotograaf in Trondheim die op de hoogte is van de Nederlandse paspoorteisen. Voor de zekerheid heb ik nog de eisen uitgeprint en meegenomen.
De heenreis ging voorspoedig maar helaas door regen en sneeuw. Wel nog een eland langs de weg gezien en door het aparte Dovrefjell landschap gereden. Na wat steviger bochtenwerk moest Freeke nog ff spugen en daar kwam Trondheim al in beeld. Door een regenachtig en triest Trondheim gereden, vonden we de fotograaf snel. De foto’s zijn ook snel genomen. Iets te snel naar mijn idee want ik vond het gezicht van Freeke te groot. De fotograaf legde er zijn sjabloon voor het nederlandse paspoort over en zei dat het goed was. Ik met de lineaal er langs en zei dat het te groot was. Nou ja, dan maar proberen. De aardige man bij het consulaat (gewoon een verschepingskantoor aan de haven) twijfelde ook over het formaat van Freeke haar foto maar hij probeert het ook.
De vermoedens werden twee dagen na het Trondheim avontuur bevestigd. We kregen de foto teruggestuurd omdat het hoofd te groot is. Nu maar naar een fotograaf in Åndalsnes. Dit is er één met een orginele naam ‘Åndalsnes foto’ en een evenzo orginele manier van pasfoto’s maken. Freeke werd op een krukje geplet voor een gekreukeld stuk wit papier. Ik was nog bezig de foto-eisen uit de tas te plukken of ik kreeg het digitale schermpje al in m’n mik met de vraag of het zo goed was. Ik legde de man uit dat het er nog al op aankomt en dat hij met bepaalde dingen rekening moet hou…..flits…..hup het volgende schermpje voor mijn neus….zo dan? Nou ja, weet je wat, doe die maar en weg wezen. We maken er thuis nog wel wat. Wel riep hij me nog na dat ‘ie een beetje nerveus van me werd maar dat ik m’n geld terug krijg als ze de foto niet accepteren. Met vol verwachting klopt ons hart of de envelop die binnen gaat komen twee paspoorten bevat of weer wat foto’s retour.

Eén van de vorige keren al uitgelegd wat een mooiweerwindow is, nu bevinden we ons zojuist in een slechweerwindow van een week. Dat komt opzich mooi uit, er moeten nog wat klusjes gedaan worden die anders blijven liggen en er is voetbal (Rob en Jacq, nog bedankt voor dat belachelijke oranjepakket!) waar we dan zonder de drang om naar buiten te willen rustig naar kunnen kijken.

Hier nog even een apart bordje. Vorige keer schreef ik al over beren en slangen en nu kwamen we het volgende bordje tegen tijdens een wandeling. Gelukkig weten we ondertussen beter, maar als je het nogal letterlijk gaat vertalen naar het nederlands zou je toch zweren dat je gewaarschuwd wordt voor bijtende dieren. Een beite is een weide, dus er wordt alleen maar mee aangegeven dat er hier dieren (schapen & koeien) vrij rond lopen en dat je het hek dus moet sluiten.
De beer is nu meermalen gesingaleerd in de buurt waar ik veel boulder. Nu ben ik wel al een keer rennend en gillend weg gegaan uit het bouldergebiedje, maar dat had niets met een beer te maken. Waarschijnlijk was ik het enige bloedhoudende wezen in de wijde omtrek want alle muggen in het bos hadden mij tot prooi gebombardeerd. Niet normaal! Snel naar een ander gebiedje gevlucht. Twee dagen later overigens bijna geen mug meer te bekennen……..misschien hebben ze de beer gevonden?






De laatste tijd ontvangen we, in het diepe geheim, ook met regelmaat de tandenfee………..









Ik heb toch echt het idee dat ik geen zin meer in de log heb, maar in plaats daarvan worden de verhalen alsmaar langer. Weet ook niet hoe het komt? En oh ja, mocht je nieuwsgierig zijn naar het panoramauitzicht vanaf onze verranda sjek dan dit ff

http://www.flickr.com/photos/fridovandijk/2500297376/sizes/l/


Remko.

Wakker worden...........

De natuur wordt weer wakker! Langzaam verdwijnt de dikke laag sneeuw door de stralende zon die de afgelopen drie weken onze vriend was. Het wakker worden van de natuur gaat echter niet langzaam. Naar ons idee kent Noorwegen niet een echte lente, zoals we die van Nederland kennen. Hier verdwijnt de sneeuw uit het dal en blijven er treurige bomen en bruine grasvelden over. En daar komt’ie dan! Je moet goed opletten anders mis je hem. De lente! In niet meer dan twee dagen wordt het gras knalgroen en staan de bomen vol in bloei. Overal staan er bloemen te pronken en de alles om je heen ademt levenslust!
Levenslust voor heel de natuur! Zo lazen we afgelopen weekend dat er weer een beer gesignaleerd is in het Romsdal en Jone vertelde dat hij al een Hoggorm (giftige adder) in de tuin was tegengekomen. Gelukkig zijn beide bijzonder mensenschuw, dus vaak zul je ze niet tegen het lijf lopen. Maar op een of andere manier ben je toch wat meer op je hoede……
Die levenslust, die heb je nodig. Op dit moment wordt het hier om 23.15uur donker en de dag verlengt zich met tien minuten iedere volgende dag. Je begrijpt dat er na het werk dus nog bijna een volledig dagprogramma gedraaid kan worden. Fantastisch, maar wel vermoeiend soms!

Met de lente komt ook weer de tuin in beeld. Natuurlijk hadden we al wat voorwerk gedaan door de circa 40 bomen uit de achtertuin te kappen. Hierdoor hebben nu al een heerlijk zonrijke plek achter het huis! Afgelopen weekend hebben we gehoor gegeven aan Sanne haar drang om allemaal leuke plantjes te kopen in het tuincentrum hier dichtbij (1 uurtje rijden). Eerlijk is eerlijk dit draagt allemaal bij aan de lente/zomersfeer!
En tja, dan wordt het eindelijk tijd om onze belofte waar te maken. Voor dat we naar Noorwegen verhuisden, hebben we Freeke een trampoline in de tuin beloofd. Nu zijn die apparaten zo belachelijk groot dat we een beetje in de knel kwamen met onze tuin. De tuin is niet echt klein, maar er staat zo’n mooi autheniek natuurstenen muurtje in welke aansluit op een redelijk steile helling naar de buren achter ons. De trampoline zou net passen, maar het was zo’n donkere hoek voorheen. Nu is het er niet donker meer, dus hebben we het er maar op gewaagd. Volgens mij kun je kinderen bijna geen groter plezier doen dan ze een trampoline te geven. Ze zijn er helemaal gek van. Sjoerdje zegt niet veel (hoewel, steeds meer) maar voordat ze haar ogen open heeft zegt ze al ‘poline’. Neveneffect waar we niet echt op gerekend hadden, is dat de kinderen van de buren er bijna eerder op waren dan onze eigen kinderen. We zijn toch al niet helemaal blij met dat deze kinderen te pas en te onpas in onze tuin verschijnen. En nu is er helemaal geen remming meer! En wat je niet wilt, moet je niet laten gebeuren, dus hebben we ze verteld dat we niet willen dat ze iedere keer zomaar binnenlopen. Dat werkte opzich wel, maar iedere keer 3 á 4 van die starende kinderen aan het tuinhek is ook niet echt ideaal. En als een geschenk uit de hemel (of uit de Europris, zegmaar noorse Xenos) stond er plots ook een trampoline bij de buren in de tuin. Zij blij, wij blij, helemaal top!

De laatste keer kondigde ik het bezoek van Frido en Kelly aan en inderdaad, de trein heeft ze keurig op zondagmiddag in Åndalsnes afgezet. Het beloofde die week prachtig weer te worden, dus dat was top. Sanne en ik moesten gewoon naar ons werk en Frido en Kelly hebben de omgeving op verschillende manieren verkend. Zo probeerden ze de fjellski’s uit en beklommen ze de steile thuisberg van Åndalsnes ‘Nesaksla’ of op z’n Hollands: die kutberg (?) Tja, misschien niet helemaal een topsuggestie met nog dikke plakken sneeuw onder de top.......
Als ik ’s avonds thuis kwam en Frido en Kelly al een actieve dag achter de rug hadden, zat ik nog te stuiteren om van alles te doen. Zullen we nog een skitochtje doen? Zullen we nog ff boulderen? Of klimmen kan ook? Of een stukje fietsen? Ik voel me dan echt zo’n kind die met alle macht z’n nieuwe speelgoed wil laten zien. Maar gelukkig waren ze aardig te porren voor een avondprogramma, dus zo hebben we ’s avonds nog geskied, geboulderd, gewandeld en geklommen.
Voor ons waren Frido en Kelly superrelaxed bezoek. Ze hebben zelfs op koninginnedag op een echt pannekoekenmaal getrakteerd (hoe maak je je onsterfelijk bij de kinderen....) Op hun beurt hebben Frido en Kelly even deel uitgemaakt van een heus gezinsleven, je weet wel, met kinderen enzo.... Op zich best gek, lijkt me, als je dat niet gewend bent.
Wat mij nog het meest verwonderde was dat ze beiden zo overdonderd waren door de overweldigende natuur. En dan met name van Frido, want deze gast heeft toch al heel wat bergmassieven in Europa, Afrika, Zuid Amerika en Azië van dichtbij bekeken. Om de twee minuten voelde ze weer een ‘fotomomentje opborrelen’ zoals ze dat noemde.

Langzaam schakelen we over op de zomermodus. Doordeweeks brengen we de avonden door met een wandeltochtje, hardlopen, fietsen, boulderen en tuinieren. Het weekend maken we een tochtje met de kinderen en zoeken we wat paadjes uit die Sjoerdje ook goed kan lopen. De rugdrager accepteert ze nog wel, maar ze wil zo graag zelf lopen. Eigenlijk had ik me voorgenomen dit keer een Sjoerdje Special te maken.
Als je terug scrolt door de weblog zie je dat Sjoerdje aanmerkelijk minder aan bod komt dan de rest van het gezin. Dat heeft met name te maken met haar zelfstandigheid, of het gebrek daaraan. Ze hobbelt overal maar met ons mee, en is overal gewoon bij zonder een nadrukkelijke stempel op een gebeurtenis te drukken.
Maar de manier waarop ze overal bij is, is fantastisch. Zelden een kind meegemaakt die zich zo goed kan vermaken. Zowel met andere kinderen als alleen. Ze is (meestal) zo relaxed en meegaand dat je makkelijk dingen met haar kan ondernemen. Steeds meer gaat ze echte woorden gebruiken, dat maakt de communicatie ook wat makkelijker. Ze gooit het noors en nederlands geheel door elkaar, maar ze kent feilloos de betekenis van de twee verschillende talen. Helemaal lachen is het als ze je een volslagen serieus verhaal komt vertellen zonder echt een woord te gebruiken (of het is noors dat wij nog niet goed genoeg beheersen, dat kan natuurlijk ook).
Zo zou ik in die Sjoerdje special wat schrijven over haar bezoek (met haar barnehage groep) aan een boerderij met pasgeboren lammetjes. Eerst met z’n allen lunchen bij een van de leidsters thuis (Unni). Natuurlijk was dat weer brood met gegrilde worst en daarna naar de lammetjes. Eerst vond ze het nog ff spannend, maar later blaatte ze als hardste met de lammetjes mee. Ook nu nog ontgaat haar geen schaap. Als je in de auto zit en je hoort opeens beeeeèèèèeeeh uit de kinderstoel, dan weet je hoelaat het is. En ja hoor, weer een veld vol schapen en lammetjes. Lekker….uhh…..leuk hoor!

Wakker is ook nog steeds het sociale gebeuren hier. Want tja, je moet toch weer helemaal opnieuw beginnen met mensen die je niet en nauwelijks kent. Maar goed, Freeke is vaak bij vriendinnetjes aan het spelen en is gek op alle jongens uit haar groep. En uitgerekend afgelopen zondag had ik mij voorgenomen de motorzaag ter hand te nemen en het hout te gaan zagen, zitten we plots met een fullhouse (tuin in dit geval) omdat Jone en Hilde met de kinderen op de stoep stonden terwijl de buren ook net voor een kop koffie aanschoven. Erg gezellig natuurlijk! Toen iedereen opgezout was, toch nog ff met de zaag gespeeld. Levensgevaarlijk!! Angstaanjagend gewoon. Weet niet waar ik meer bang voor ben, de beer of de zaag…… Je begrijpt dat hierdoor heel de buurt wakker gehouden werd tijdens het middagtukkie op eerste pinksterdag! (tja, ik moet de titel van deze log toch wat betekenis geven……)
Daarnaast hebben wij aan onze sociale plicht voldaan om een heus noors overlevingspakket met voedsel naar Chili te sturen. Als je ff terugscrolt kun je lezen over Lisbeth en haar gezin die voor 1,5 jaar naar Chili zijn verhuisd. Wij weten als geen ander hoe fijn het is om zo’n lokaalvoer-pakket te ontvangen en daar van te genieten (nog bedankt F&K!) Onze wensen zijn dan vaak oude kaas, hagelslag, gestampte muisjes, appelstroop, kokosbrood, stroopwafels en paradontax (dat heb je wel nodig na het eten van al het voorgaande). Het pakket wat wij verstuurd hebben bevat brunost (getver), kaviaar (bluh), prim (jakkie), skinkost (moeah) en baconost (zozo), de noren vinden het heerlijk……… (voedseltechnisch nog niet helemaal ingeburgerd, ook geen behoefte aan eigenlijk!)
Voor de komende tijd staan er ons weer wat gebeurtenissen te wachten. Aankomend weekend is het 17 mei (een soort koninginnedag in Noorwegen, alleen een beetje anders, volledig op tradionele wijze gevierd) de maandag erop moet ik ff (10 uur rijden in totaal) naar Trondheim om mijn paspoort te verlengen (nog bedankt Heleen, had het zelf niet gezien). Daarnaast heb ik wat slachtoffers gevonden die willen leren klimmen/zekeren, want tja, als je klimmaten niet meeverhuizen dan moet je toch wat nieuwe creëeren. En Sanne en ik vinden helaas nog te weinig tijd om er samen op uit te gaan, hoewel we nu een zeer geschikte oppas hebben gevonden die we gewoon vaker moeten inzetten. Ook gaat over een week de Trollstigen open. Altijd leuk om ff boven te kijken en tussen de meters hoge sneeuwmuren door te rijden. En wie weet zit er nog wel een toerskitochtje in vanaf de Trollstigen (daar is het nog vollop winter).

BERG EN DAL

Waar je over bergen praat komen de dalen als vanzelf mee. De afgelopen paar weken hebben we ook daadwerkelijk de toppen en de dalen aan den lijve mogen ondervinden! Dat begon al vrijwel direct na het schrijven van de laatste log. Zaterdag 6 april zou ik met Heleen terugvliegen naar Nederland. Zaterdagochtend rond een uurtje of 5 werd ik wakker door wat gerommel in mijn buik en daarna brak, voor mij, de hel los. De avond ervoor hebben Heleen en ik afgesproken dat we om 8.15 uur in de auto moeten zitten om op tijd voor het vliegtuig te zijn. Dus deze ochtend heb ik tussen 5 en 8.15 op het toilet doorgemaakt. Bibberend achter het stuur gekropen en op weg naar het vliegveld in Molde. Na wat nodige stops om het lanschap op wat variatie te trakteren stonden we op de pont. En dat deed mij niet veel goeds. Aan de overkant hakte ik de knoop door en gaf aan zo niet te kunnen vliegen. Heleen had dat al een paar keer gezegd, maar ik dacht dat het wel af zou zakken. Goed, vluchten geannuleerd en wachten tot het weer beter gaat. En dat was de volgende dag al. Nog niet helemaal top, maar de boel was onder controle. Dus als de sodemieter weer vluchten geboekt en opweg naar het vliegveld. Door het late boeken was er alleen nog maar plek in businessclass dus daar zaten we dan. Iedereen bestelde maar eten, wijntje, cognacje, likeurtje. Normaal heerlijk, maar nu ff niet! Heleen die normaal ook niet vies van alcohol is, sloeg ook af. Ook zij was ten prooi gevallen aan het Isfjordensbuikloopie.

Weer teruggekomen in Noorwegen is Sanne voor groot onderhoud aan haar gebit weer ‘ns onder handen genomen en als verrassing kreeg ze nu de rekening mee. Slechts 9000 kronen.!! Wie nog ‘ns wat positiefs wil zeggen over het Noorse gezondheidszorgsysteem moet wel met iets heel positiefs komen om ons er weer een goed gevoel over te geven! (ff delen door 8 en je hebt de euro prijs)
Daarnaast met de gevarenknipperlichten met 20km/u naar Åndalsnes gereden, want onze witte Franzoos is door de vering heen gezakt. Ook niet goedkoop………tja dalen dus!

Maar goed, toen was daar het weekend weer en dit zou toch alles goed gaan maken. Een collega van Sanne had eens aangeboden dat ze best wel ‘ns op de kinderen wil passen. Nu belde Sandra vrijdag of we zin hadden in een toerskitocht naar Blånebba. Een berg in onze, voor de verandering, voortuin. Ff checken met Astrid (de collega van Sanne) en ongelooflijk! Ze wilde gewoon op zaterdag oppassen. Helemaal top. Zaterdag dus met Harald en Sandra Blånebba opgeweest. Een heerlijke tocht! Fysiek niet zo zwaar maar wel een beetje listig op het einde. Het laatste stuk naar de top leidt over een bergrug die relatief smal is. Aan één kant duikt het recht 1000 meter steil Romsdalen in en aan de andere kant kun je niet zien waar je wel en niet kan staan omdat dat sneeuwluifels zijn die zo’n 5 meter over de graat heen hangen. Dus het eerste stukje naar beneden skieen over de graat hebben we bijzonder voorzichtig gedaan, waarna de rest een zorgeloze afdaling was.
De volgende dag ben ik met Freeke naar het skigebied geweest. Ze is de laatste tijd zo flink op de ski’s dat ik beloofd had dat ze nu met de stoeltjeslift helemaal mee naar boven mocht. Wat een fantastische ervaring was dat! Nooit gedacht dat ik nog ‘ns zo met m’n dochter zou skieen! Freeke trots en ik trots! Voor lunchen had ze eigenlijk geen tijd, ze wilde alleen maar skieen!
Kortom dit was exact zo’n weekend zoals je ze allemaal wel zou willen hebben.


In de week erna is er nog de prijsuitreiking van het rondeskieen waar Freeke aan deelgenomen heeft. Ze ontvangt een medaille voor het deelnemen aan het sporten in de zaal en een echte prijs in de vorm van een skier voor het skieen. Helemaal trots is ze deze avond en daarnaast heeft ze het erg druk met het spelen met alle jongens op wie ze verliefd is…………………tja……………..

Ondertussen houd ik weer ‘ns ruggespraak met Patrick. Er staat voor hem weer een meeting gepland in Noorwegen en natuurlijk is daar weer het plan om voor een daggie door te reisen naar ons om Kirketaket op te gaan en af te skieen. Vorige keer gooide de weersvoorspelling roet in het eten en nu ziet het er naar uit dat het reisschema en de kostbaarheid daarvan parten gaan spelen. Dagelijks hebben we ff contact. Over het weer hebben we het niet, da’s duidelijk, als we bij yr.no kijken bij Isfjorden zien we voor zover we kunnen kijken alleen maar zonnen en geen wind. Perfecter hebben we het hier niet vaak gehad. En dan te weten dat we net ongeveer al zo’n week achter de rug hebben! Dat mooiweerwindow zit dus wel goed. Helaas, woensdagavond wordt de knoop doorgehakt en het gaat allemaal niet werken. Uit medelijden zou ik hier natuurlijk moeten schrijven dat het plotseling slecht weer werd en we (Jone zou ook mee gaan) toch eigenlijk liever wat anders zouden doen op onze vrije zaterdag. NOT! Jone en ik hadden vrij gekregen van onze sjeffen ;-) dus zeker dat dat Kirketaket gaat worden. Op de valreep gaat Kim Hugo ook mee. Zaterdagochtend om 9.00 vertrekken we. Da’s vroeg voor noorse begrippen want hier gaat iedereen pas vanaf een uurtje of 10, 11 på tur. Wij niet, we wilde als eerste zijn en nog van de goede sneeuwcondities profiteren. Slechts in onze shirts en volledig opengeritste broeken lopen we gutsend van het zweet op onze ski’s omhoog. Boven op Steinberge zien we in de verte 1 man voor ons, beneden aan de Steinberge beginnen er al wat meer te komen. Je moet weten dat Kirketaket hoog in de top tien van toerskibergen staat en trekt daarom van heinde en verre skieërs aan die de 1000 meter non-stop afdaling naar het dal willen beleven. (Sorry Patrick, ik houd me nog in…..) Kletsend lopen we door naar de top van de Steinberge waar we de man voor ons inhalen (die was meer achterom aan het kijken dan aan het lopen, dus die ging niet zo hard). Vanaf de top daal je ietsje af waarna de steile flank/graat van Kirketaket begint. Het ziet er met name steil uit doordat het stijgspoor met talloze zigzaggetjes naar boven gaat. We gaan door en halverwege de flank wordt me ineens duidelijk dat een lichaam (van al bijna 35) zo’n tocht niet wil maken op louter een bodempje muesli en een espressootje. Zoals de overgang van zwart naar wit wordt ik van fit naar kotsmisselijk. Als Patrick erbij zou zijn had hij me als geroutineerd wielrenner kunnen vertellen dat zij dat de hongerklop noemen, toch? Tja, dan is het al te laat om te eten, nog wel geprobeerd maar dat wilde niet. Dan maar doorlopen, terug is natuurlijk geen optie. Jone en Kim Hugo installeren zich al op de windstille top tegen de strakblauwe lucht terwijl ik nog 3 bochtjes moet stijgen…..zucht……
Boven plof ik neer en na vijf minuten waag ik me aan een kviklunsj (kitkat in Nederland, maar waag dat niet tegen een Noor te zeggen!!) Gelukkig komen de praatjes daarna weer en trek ik weer helemaal bij. Fijne waarschuwing voor de volgende tocht dus! Nadat we heerlijk zo’n drie kwartiertjes op de top hebben gelegen begint het langzaam duidelijk te worden wat Kirketaket staat te wachten vandaag. Ondertussen zijn er al wat mensen aan het laatste stuk naar de top begonnen en op de rug van Steinberge telt Kim Hugo met z’n verrekijker 69 mensen en 2 honden die in lange rij op weg naar Kirketaket zijn. We kijken elkaar aan en de boodschap is duidelijk, wegwezen hier! Nog ff snel Patrick pesten en hem bellen vanaf de top  daarna vellen onder de ski’s vandaan en gaan……….
De eerste 100 hoogte meters vanaf de top zijn best steil en alle sneeuw is redelijk overhoop geskied maar daarna volgde 900 genietende afdaalmeters! Fantastische condities en trots op mijn spoor als ik achterom kijk, nooit gedacht dat ik hier zo naar beneden zou komen. Helemaal top. Iets lager werd de sneeuw al wat slushy, dus goed dat we ‘vroeg’ op pad waren. Nog ff bij Jone een ijsje gegeten en daarna weer over op de orde van de dag…….boodschappen doen!

De (zon)dag erna met heel het gezin naar Bjorli gegaan. Het weer was weer strak blauw en knallende zon. Freeke en Sanne zijn net weer herstellende van hun hoestsnotgriep en ik voel dat ik vandaag officiel van start ben gegaan. Sjoerdje loopt vrijwel continu met 3dl snot aan haar neus, nat danwel opgedroogd! Het kwakkelende gezinnetje heeft vollop genoten van de bergen, sneeuw, zon en geen wind. Wat een heerlijke dag! Sanne en ik gingen om beurten met Freeke mee omhoog of met Sjoerdje op de slee. Daarnaast is Sjoerdje ook een kei in het zichzelf vermaken met de sneeuw een schepje en een emmertje. Als je je ogen dicht deed, waande je je bijna op het strand!

Het voelt een beetje als verraad naar de werkgever, maar ik heb niets gefaked! Dinsdag ziek naar huis gegaan en vrijdag pas weer gaan werken. Ondertussen moet er in en om het huis ook nog wat gebeuren. Zonder tegenbericht staan Frido en Kelly zondag op het station in Åndalsnes om ons een weekje te bezoeken en zij waren nou net onze stok achter de deur om het toilet i.i.g. klaar te hebben. FF vlammen dus. Maar op het moment van schrijven (zaterdag) is ‘ie klaar voor gebruik. Verder ligt de tuin nog vol met meer dan 30 omgezaagde bomen waarvan we MEGA veel kleine dunne takken hebben. De grote dikke stammen zagen we op voor in de kachel voor volgende winter. Maar dat kleine grut, daar kunnen we niets mee. De buurman is zo aardig een vrachtwagen te regelen (hij is chaufeur en zijn vrouw werkt bij een logistiek bedrijf) en we voeren een hele vrachtwagen vol met ‘Skat’ weg. Gigantisch wat een zooi.

Vrijdagavond ook voor het eerst weer geboulderd, dan kan ik daar ook weer aan beginnen. Wat een tijd nu hier! Alles kan hier nu: skieën, langlaufen, sleeen, fietsen, wandelen, klimmen, boulderen en in de zon zitten. Houdt het alsjeblieft stil, anders komen er heel veel anderen van dit pracht genieten!!

Remko

PÅ(SKE) TUR

Zoals ik de vorige blog eindigde, klopt het inderdaad dat het weer tijdens de paasdagen goed zou zijn. In de dagen ervoor werden we nog even onder een sneeuwdeken gelegd van ruim een meter maar daarna was de koperen ploert onze goede vriend. En je kunt je voorstellen dat al die sneeuw en overdaad aan zon een prachtig geheel maken!!

Ik heb de week voor pasen vrij genomen, zo konden we redelijk wat på tur. Zoals dinsdag. Toen hing er nog veel sneeuw in de lucht en zat een toptur er niet echt in. De kinderen op de barnehagen en Heleen voelde zich niet helemaal zeker in heupdiepe sneeuw. Sanne en ik samen hebben toen een, voor ons nog, onbekend ‘pad’ in onze achtertuin richting ‘Loftskarsetra’ verkend op de fjellski’s. Enthousiast begonnen we eraan en baldadig nog even tonen dat je hier toch echt kan klimmen in de achtertuin! Later kwamen we erachter dat we veel te hoog boven een rivier uitkwamen en besloten we weer rustig door het bos naar beneden te skieen. Daar begon de ellende. Fjellski’s lopen prima omhoog als je er vellen onder plakt, maar om er mee tussen een dicht bos door bijna anderhalve meter sneeuw naar beneden te skieen…………..dan maak je snel vrienden met het bos! Na bijna alle bomen grondig onderzocht te hebben kwamen we lekker voldaan weer thuis!

Op de dag dat we exact een jaar in Noorwegen woonden zijn Freeke, Sanne en ik naar Bjorli (skigebied) gegaan. We hadden Freeke beloofd dat ze nu echt met de lift mocht, dus die was niet te houden. Freeke is nogal driftig van aard en heb ik zelden kunnen betrappen op een flinke dosis doorzettingsvermogen, maar goed daar heb ik al ‘ns wat over geschreven. Vol verwachting klopt ons hart………..Maar wat schetst onze verbazing, die griet pakt helemaal zelf de lift! Zonder hulp en zonder te vallen! Helemaal blij komen we allemaal boven, nu nog een beetje ‘relaxed’ naar beneden. Wauw! Ze slalomt volkomen beheerst tussen de dieren door die op de piste staan. Zij blij, wij blij! Helemaal top zo’n (mid)dag. Dat belooft dus wat meer tripjes richting Bjorli de komende tijd!



De volgende dag maken Sanne en ik ge(mis-)bruik van Heleen als oppas. Het belooft prachtig weer te worden en we willen Skarven op met de toerrski’s. Er waren er nog meer met dat idee! Het was topdrukte en verreweg de meeste mensen waren op weg naar Kirketaket, het summum onder de toerskibergen in Noorwegen en als ik wat Canadezen mag geloven, ter wereld! Terwijl we het begin van de route de zelfde weg volgen als de kirketaket mensen zien we dat er op Skarven nog geen spoor is. Qua skieen fantastisch, maar qua sporen erg zwaar en langdurig in de dikke nieuw gevallen sneeuw. En we hadden Heleen beloofd ca. 4 uurtjes weg te zijn en dat zouden we niet halen dan. Daarvoor in de plaats zijn we doorgelopen naar de top van Steinberge, een top die je passeert op weg naar Kirketaket. Een langgerekte tur met een kortere maar prima afdaling en bovenal een magnefiek uitzicht. En vanaf de top van Steinberge heb je ook duidelijk zicht op de route naar Kirketaket. Al zouden we wel met idee op pad zijn gegaan deze berg te beklimmen, zou de zin al wegzakken bij het aangezicht zoals je in de Alpen op de Grossglockner of Mont Blanc tegekomt. Hoezo rustig in Noorwegen??
Klein detail: de foto van Sanne op de rug van Steinberge (in de ijzige storm) heeft de paasfotowedstrijd in de plaatselijke krant gewonnen, haha! Nu dus, eeuwige roem en drie bioscoopkaartjes rijker (als ik ze nog ophaal).

De volgende dag, eveneens stralende zomer zon in een winters landschap. Mooie gelegenheid om met z’n allen naar Bjorli te gaan. Oma lekker in het zonnetje op de (sneeuw-)bank tussen de grillende noren, Freeke trots aan Oma showend hoe goed ze al kan skieen, Sjoerdje en Sanne op de slee heen en weer en ik ski trots achter Freeke aan! De laatste afdaling neem ik Sjoerdje mee. Eerst werd ze pissig omdat ze zelf naar beneden wilde skieen, maar toen ik haar optilde en naar beneden zoefde hoorde ik alleen nog maar hard…hard…..hard…..hard….hard…..hard….en beneden aangekomen ‘enda mer’, wat zoveel betekend als ‘nog een keer’. Volgend jaar is zij aan de beurt…….
We gaan weer naar huis en zoeken onze auto op de parkeerplaats op. Tussen de dikke SUV’s van VW, Audi, BMW, Mercedes, noem maar op, staat ons trouwe 20 jaar oude Honda Civic 4wd (realtime, Jone!) Met enige verbazing wordt er gekeken hoe we met skies op het dak, een snowtracer slee, rugzak en drie generaties in het Hondaatje verdwijnen. Maar dat mag de pret niet drukken!!

Dan breekt de eerste paasdag aan! Met de Matheus Passion op de achtergrond worden de eieren versierd en gegeten. Dan krijg ik een sms-je van Jone dat het mooi weer is om een tochtje te maken. Sanne had het nog wat in de benen van eergisteren en wilde ook wel even thuis zijn, dus ben ik met Jone en Kim Hugo på tur geweest naar de Galtåtind. Voor Jone z’n eerste tocht op zijn nieuwe randonnee ski’s, na 20 jaar fjellski’s. Hij was dus wat ‘skeptisk’ maar na een prima klim omhoog, wat stevige wind op de top en een heerlijke afdaling naar het dal smaakte het bier goed! Eerste paasdag is goedgekeurd! Hoewel, het familie aspect is hier wat in het gedrang gekomen dus dat pakken we de tweede paasdag aan.







Als je in onze ‘achtertuin’ richting Skarven, Kirketaket en Galtåtind loopt kom je langs een hobbelige open vlakte. Een fantastische plek voor kinderen om met slee en ski’s te spelen en een echte ontmoetingsplaats voor gezinnen. De plek wordt Bruhaun genoemd en er wordt natuurlijk naar hartelust worstjes gegrild. Einde van de ochtend lopen we op de ski’s omhoog met Sjoerdje in de rugdrager. Heleen zag het niet zitten door de sneeuw te moeten en besloot thuis te blijven. We kwamen bij Bruhaun aan en er was nog niemand. Gewapend met hout, vuur, worstjes en brood begonnen we een vuurtje te stoken met de drie blokken hout die we meegesjouwd hadden. Langzaam kwamen er meer gezinnen omhoog en werd het drukker.
Ik kreeg direkt op mijn flikker van een (bij de redaktie bekende) noor dat ‘de buitenlander’ geen fikkie kan stoken. ‘Mye røk, ingen bål’ ofzoiets….. Vervolgens keerde hij zijn tas om en gooide er nog even 15 blokken hout bij. Routinematig verzamelt iedereen zich rond het vuur met gespiesde takken met worstjes en broodjes er aan en grillen maar. Ik vroeg nog aan een moeder of ze het worstje even omhoog wilde houden tegen de ‘bergachtergrond’ voor de foto. Even twijfelde ik of ik nu het beteuterde gezicht moest fotograferen of het worstje. Toch maar voor het laatste gekozen……..
Freeke mocht nog lekker blijven spelen/grillen. Sanne, Sjoerdje en ik zijn naar beneden geskied, want Sjoerdje moest nog ff slapen. In die tijd hebben we heerlijk in de luwte in de zon gelegen. Het lijkt wel wintersport!



Na de pasen is het gewoon weer aan de arbeid voor Sanne en mij. De kinderen naar de barnehagen en Heleen leest onze bergsportbibliotheek aan flarden (bij gebrek aan beter….) In de tijd tussen pasen en het volgende weekend heb ik intensief contact met Patrick. Hij is van plan om het komende weekend langs te komen met gehuurde toerski’s om Kirketaket op te gaan. Aangezien je hier goed weer voor moet hebben in verhouding tot de moeite die hij er voor wil doen, is het een kwestie van afwegingen maken. Nu is het niet zo dat hij voor een dag naar Noorwegen komt. De rest van de week moet hij in Noorwegen zijn voor zijn werk, maar goed dat is hier wel 1 uur vliegen en een 1 uur met de trein hier vandaan. Wij zijn dus op zoek naar een zgn. “mooi weer window” zoals ze dat in de bergsport noemen. We stellen de beslissing tot het laatste moment uit, maar op donderdagmorgen moeten we toch constateren dat de vooruitzichten niet best zijn. Helaas, maar wellicht over twee weken de herkansing. Dan is ‘ie toch weer in de buurt…….

(volgende stukje moet je maar ff niet lezen Patrick!) Het weer op zaterdag viel eigenlijk best mee. Het was niet top, een harde wind, dreigend, maar droog. Jone zou meegaan naar Kirketaket en stelde vrijdag al voor om met wat minder weer Blånebba op te gaan. Zaterdagmorgen besloten dat het te hard waait voor Blånebba en er wordt ons naar een alternatief gevraagd. Je leest het goed, een noor die ons naar een alternatieve tocht vraagt. We stellen voor Skarven in Skorgedalen te doen. Niet zo’n lange en overzichtelijke tocht. Jone neemt zijn schoonvader Knut ook mee. Aangekomen op de parkeerplaats na een bergweggetje vragen ze aan mij waar Skarven ligt. En dan te weten dat de schoonvader een echte local is. Als ik hem er naar vraag, antwoord hij dat de omgeving van Isfjorden eigenlijk alles te bieden heeft, dus waarom ergens ander heen. Tja….
In nog geen twee uur lopen we naar boven. Vlak onder de top stuiten we op ijs en knetterharde wind. We besluiten de luwte te zoeken, de vellen onder de ski’s vandaan en naar beneden. Een perfecte skiberg. Ideale hellingshoek om lekker te oefenen in de diepe sneeuw. Jammer dat het zicht slecht was, zodat je af en toe dacht dat je stil stond maar toch nog doorgaat, je kent het wel……
Na een kop thee bij de auto weer naar huis. Dus Patrick, troost je, het was geen Kirketaket geworden zowieso! Maar goed, je hebt dit stukje toch niet gelezen…..

Heleen begint zich langzaam weer op te maken voor de terugreis. “Rem, moeten we nu wel de bagage ophalen….Rem, wel inchecken van te voren he……..Rem, kun je dat wel als handbagage meenemen…..Rem, hebben we genoeg tijd om te lunchen…..kortom, die is er weer helemaal klaar voor! Hopelijk gaat deze reis voorspoediger dan de heenreis, nouja de sneeuwstorm die we hier hadden zal ons in Nederland niet opwachten denk ik…..

Ik haalde het in het begin al aan. We zijn nu ‘akkurat’ een jaar in Noorwegen. Ergens voel ik de behoefte om een soort terugblik of evaluatie te maken op de blog. Maar toch, als ik nu weer schrijf heb ik er geen zin in. Natuurlijk hebben Sanne en ik het er wel regelmatig over. Ik zal over een langdradig verhaal heen stappen en maar direct de conclusie noteren. Ooit zei ’s iemand: ieder voordeel heb z’n nadeel. En dat klopt. Maar overall kunnen wij ons geen verhuizing terug naar Nederland voorstellen. Om heel eerlijk te zijn beklemt dat gevoel zelfs een beetje om weer in Nederland te moeten wonen. De kinderen hebben het goed, wij hebben het goed dus wat moet je dan nog? Vanaf deze plek wil ik niemand overhalen om te verhuizen naar het buitenland, maar als je met het idee speelt en misschien zelfs overweegt heb ik maar 1 tip en dat is: DOEN! De impact die je verwacht dat het heeft, heeft het helemaal niet en ook de administratieve rompslom is overzichtelijk en valt wel mee. Natuurlijk is dit slechts onze ervaring, en kan het ook anders uitpakken.
We hopen dat we er over een jaar nog precies zo over denken, dan hebben we het goed gedaan……..

CHAOS

Onze achtertuin, en nu bedoel ik onze èchte achtertuin, is wat groter dan dat je op het eerste gezicht zou denken. Dat komt met name doordat het groepje van ongeveer 30 bomen veel plaats in beslag neemt. Toen we een jaar geleden naar Isfjorden verhuisden zagen we al onze nieuwe buren vol hoop en verwachting naar ons kijken. Wij dachten nog……goh, zouden ze denken, hèhè…eindelijk leuke mensen in de buurt? Maar al snel werd duidelijk dat ze met het wisselen van de bewoners hoopte dat ‘het bos’ in onze achtertuin plat ging, zodat ze in de zomer vollop de zon ontvangen en dat de achterburen van een magnefiek uitzicht kunnen genieten. Tja, op wat navraag van de buurt of we wat aan het bos zouden doen gaven we altijd het standaard typisch noorse antwoord: “kanskje”, wat “misschien” betekent. Op zich willen we het wel weg hebben, als je A zegt moet je ook B zeggen en dus moet heel de boel uitgegraven worden, enz,enz. En we zijn zojuist begonnen met ons badkamerproject. Dus die tuin kunnen we er eigenlijk niet bij hebben.
’s Ochtends ff praatje prut met m’n buurman en ook het bos werd nog even besproken. Ik vertelde hem dat we dat in het voorjaar samen maar ‘ns moeten doen. Hij heeft de zaag, de kleding, ervaring, de spierballen en wij het bos……..
Toen ik diezelfde middag thuiskwam stond mijn buurman al te stuiteren van de adrenaline met een motorzaag in zijn handen. Op zich een gevaarlijke combinatie, dus heb ik ‘m maar op ‘ons bos’ losgelaten. En met succes! Binnen een uur lag alles plat! Daarna hebben we met de buren een biertje in de sneeuw gedronken en het plan gemaakt een gemeenschappelijke ‘badestamp’ (houtgestookt heet bad) in de tuin te plaatsen. Zelfs de achterbuurman, die zich zelden laat zien, kwam op het terras te voorschijn en pinkte een traantje weg toen hij ons dankte dat hij deze zomer eindelijk zijn aarbeitjes zou kunnen zien groeien.
Het bos ligt dus plat. Nu heb ik veiligheidslaarzen, een zaagpak en een motorzaag gekocht om het spul tot brandhout te zagen. Een ieder die mij een beetje kent en die dit leest, zit nu met het handen in het haar in de hoop dat ik straks nog handen heb om in mijn (karige) haar te zitten……………wordt vervolgd……..ooit.

Ons badkamerproject gaat lekker. De vloer opengebroken voor de riolering en loodgieter gevonden waarvan we echt denken dat hij de klus gaat klaren binnen de tijd die hij zelf aangeeft. Dat baseren we op het feit dat hij gewoon is op komen dagen op het tijdstip dat we een afspraak hebben gemaakt. Klinkt vrij logisch, maar al zijn voorgangers hebben dat niet kunnen presteren…….
Het is nu maandag 17 maart, en vandaag is de riolering gelegd. Helemaal top! We kunnen dus weer verder met onze badkamer. Helaas voor Heleen, die ik gister opgehaald heb, kan zij nog niet van de wilde luxe genieten maar ze krijgt vast nog wel een herkansing! Doel is wel dat onze volgende gasten er vollop gebruik van kunnen maken!

Ik heb een pesthekel aan voetbal. In het kader van de intergratie moet je op je knieën door het stof, dus deed ik mee aan het bedrijven voetbaltoernooi. Allereerst leidde dit bijna tot een echtscheiding (wat opzich niet heel bijzonder is in Noorwegen), want van Sanne mocht ik niet. Eerst m’n enkel in de prak, toen m’n knie verdraaid toen die wat beter ging schoot het in m’n rug met badminton (had ik nog niet gemeld geloof ik) en met deze status een bedrijvenvoetbaltoernooi in gaan, laat zich raden hoe je daar uit komt…….…..misschien als vrijgezel………
Om 12.00 uur mijn eerste wedstrijd dus daarvoor konden we nog snel naar de Bondesmarked (boerenmarkt). We hadden gehoord dat daar wel eens Nederlandse kaasmakers komen met goede oude kaas, vandaar. Kaas vonden we niet, maar wel prachtige geitenwollensokken! Sorry Heleen, ze zijn mooi, maar het blijven toch geitenwollensokken…….
12.00 uur de aftrap! Aangezien er ook vrouwen bij bedrijven werken, spelen deze ook mee in het toernooi. Dit maakt de kans op een vrijgezellenleven ook groter! (deze opmerking slaat op het verhaal hierboven anders is die motorzaag niet alleen een gevaar voor mijn handen……) Enfin, ik ben de wedstrijden zonder ellende doorgekomen en heb zelfs een doelpunt (met links) gescored! Aansluitend hadden we “forspill” (het beruchte indrinken) bij een collega thuis waarna we naar het afsluitfeest met buffet gingen. Ik begrijp niet waarom de brouwerijen nog smaak aan het bier (en wiskey) geven, dat kost alleen maar geld. Er wordt hier puur en alleen maar functioneel gedronken! Het comadrinken is hier uitgevonden, alleen raken ze hier niet in coma maar gaan ze laveloos door. Na de eerste ronde (niet te verwarren met het eerste biertje) ben ik afgehaakt. Om half één naar huis doormiddel van een ontnuchterende wandeling van Åndalsnes naar Isfjorden in 1uur en 45 minuten (zeker niet de snelste tijd, maar het is een takke eind lopen). Deze ontbering moest omdat ik wist dat de volgende ochtend niet de figuurlijke maar de letterlijke HILTI-boor op me wachtte om de badkamervloer open te breken.

Die volgende zondag inderdaad vollop met de Hilti aan de slag, Sanne wilde het ook even proberen dus toen ik met Freeke en Sjoerdje ben gaan sleeen, is zij nog even doorgegaan. Het was deze zondag prachtig weer. Sanne is ’s middags met Freeke gaan skieen (bij een verzamelplek met allemaal gezinnen, sneeuw en pølser (worstjes) en Sjoerdje moest haar middagslaapje doen. Ik heb me opgeofferd om thuis te blijven. Sjoerdje slaapt dus ik kan niet met de Hilti aan de slag, dan maar ff op het terras in het zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
Oeffff, wakker worden, pizza bakken, snel eten want Sjoerdje moet nog naar een feestje. Onthaasten is er in Noorwegen niet bij, je hebt het gewoon druk om aan het sociale leven mee te doen. En zo klein als ze zijn (Sjoerdje, 2 jaar) hebben ze dus al sociale verplichtingen.

2x Hoera voor Sanne!! Ze heeft een contract gekregen voor twee vaste dagen in de week bij de barnehage waar ze als oproepkracht werkt! Feitelijk zal het weinig uitmaken omdat ze gemiddeld wel meer dan 2 dagen in de week werkt, maar toch is het een prettig gevoel en een beter begin. We wachten wel weer af waar het Sanne brengt……..
Over een paar dagen wonen we hier precies een jaar. Dat is een markant moment. Als je nog geen jaar in Noorwegen woont word je geprezen om je beheersing van de Noorse taal. Nadat je er een jaar woont zul je krijgen dat men meent dat je na ‘al’ een jaar Noorwegen je toch wel wat beter Noors moet beheersen. Met dit in het hoofd en om gewoon (nog) makkelijker met de taal uit de voeten te kunnen is Sanne weer met noorse les begonnen. Nu niet vanuit Åndalsnes maar via Skype met Noorsonline. De draad iets verder opgepakt dan waar ze in Nederland gebleven was!

Heleen (de moeder van Sanne) komt met de Paasdagen bij ons op visite. Ik ken toch weinig mensen die zoveel moeite doen om hun schoonmoeder op bezoek te krijgen………. Trouwe lezers kunnen zich nog vast herinneren op welke voorwaarden zij komt….juist, ik moet haar halen. Dus afgelopen zaterdag naar Nederland gevlogen en ’s avonds de verjaardag van mijn moeder gevierd ;-) en zondagochtend vroeg werden Heleen en ik door Pa op Schiphol gedropt. Alles leek voorspoedig te gaan. Een veel te dure KLM vlucht met een heerlijk vliegtuigbroodje bracht ons in Oslo waar we wel een heel lange tussenstop hadden, maar goed, dat was onze eigen schuld. Het vliegtuig naar Molde liet even op zich wachten maar ook die hadden we met een kleine vertraging te pakken. Ongeveer 50 minuten vliegen en de landing wordt ingezet, na een beetje geschud trekt het toestel weer recht en er volgt een stem van de piloot. Er is een sneeuwstorm op Molde vliegveld en geen zicht, hij probeert een kwartiertje rond te vliegen en het opnieuw te proberen. Zogezegd zogedaan! Wederom wordt de landing ingezet. Abrupter dan de eerste keer kantelt het toestel zich weer omhoog en dan vol gas schieten we de lucht weer in. Onmogelijk om te landen. Hij vliegt door naar Ålesund. Vanaf daar met bussen en een veerpont worden we naar Molde vervoerd. Uiteindelijk komen we 5 uur later op de plek van bestemming aan. Nu nog door de sneeuwstorm van Molde naar Isfjorden rijden, ook geen pretje. De reden waarom ik Heleen moet halen is omdat ze, hoe moet ik het zeggen, angstig is. Je begrijpt dat je de spreekwoordelijke 7 kleuren dit keer met 7 mag vermenigvuldigen!
Ter ontspanning hebben we vandaag met haar een wandelingetje door kniediepe sneeuw gemaakt :-)

Voor de verandering geen mooie “tur” plaatjes hoewel daar de afgelopen tijd genoeg aanleiding voor was. Het is twee weken, onafgebroken, prachtig weer geweest. Dit heeft mij ook doen besluiten om de hele paasweek vakantie te nemen zodat we er lekker op uit kunnen gaan. Hoewel we nu tussen de sneeuwzwangere wolken zitten, zijn de voorspellingen voor de paasdagen “bra”!

Remko