SLUSHPUPPY

Het is een soort masochisme om lang te wachten met de blog. De hele tijd uitstellen en dan ‘ns inventariseren wat er allemaal plaats heeft gevonden in de tussentijd. En dan….tja…..wordt het een hele lange lijst. Zeker als er iets van een Paas”vakantie” tussen zit. Het wordt dus keuzes maken en dan laat ik me maar lijden door de bezigheden waarvan we wat foto’s hebben.
Om maar zonder foto te beginnen…..ik heb ontslag genomen……!? In deze crisis leek het me lekker spannend om mijn baan op te zeggen. Nee, niet echt. Ik ben gevraagd voor een baan waar ik ruim een jaar geleden op gesolliciteerd had. Hij had me al eerder gevraagd, maar toen heb ik min of meer nee gezegd. Hij wilde toch een gesprekje en dat kan altijd natuurlijk. Ik had veel twijfels, maar die wist hij praktisch weg te nemen. Dus vanaf 18 mei ben ik de nieuwe sjef van de plaatselijke sportwinkel…G-sport. Laptop van de zaak, telefoon van de zaak, reizen naar beurzen, dagen van huis en op zaterdag werken……… totaal tegen al mijn principes in! Waarom dan toch? Geld? Een klein beetje om het geld, het betaald ietsiepietsie beter en ik ga nog een bonus scoren ook (niet aan Bos vertellen) De magic words: 10 weken vakantie! Verder had ik toch wel heimwee naar de sportbranche, plus dat Sanne en ik nu waarschijnlijk de mogelijkheid hebben om 1x in de twee weken samen op donderdag vrij te zijn. Plussen en minnen zoals je merkt. We gaan het wel weer meemaken zoals altijd! (kleine troost is dat mijn huidige baas wel aangegeven heeft dat ik weer terug mag komen in een onvoorziene situatie, dat streelt het ego wel een beetje….bladibladiblah) Afgelopen week met mijn nieuwe baas alvast naar twee dagen naar Oslo geweest voor de inkoop van ski’s voor volgende winter, da’s dan toch wel leuker dan werk(hand-)schoenen inkopen……

Al eerder klaagde ik over de sneeuw, of liever gezegd, het gebrek er aan. Er is bizar weinig gevallen deze winter en smelt nog harder weg door het prachtige weer dat we bijna onafgebroken hebben hier. Tijdens de paasvakantie en de weekenden namen we het er nog snel van voordat het weg is. De afgelopen vrije tijd was dus voornamelijk op skiën gericht. Heerlijk, strak blauwe lucht, zon en (nog) goede sneeuw. We hebben genoten, zowel in ons dichtbijgebiedje Skorgedalen als in het verwegmaareenstukgrotergebied Bjorli!
Nu heb ik het al een paar keer gezegd, maar die Freeke is echt niet bij te houden. Sanne en ik wisselen elkaar af om met haar met de stoeltjes en sleeplift helemaal naar de top te gaan, maar zij gaat alle rondes mee. Non-stop knalt ze naar beneden en pakt onderweg de bospaadjes, ieder springschansje en niet te vergeten de halfpipe mee. Vol ontzag en jaloezie dat die ski’s bij haar wel een natuurlijk verlengde van haar voeten zijn dat wat het bij ons helaas niet is!

Onze paasdagen begonnen lekker. Woensdag moest ik alleen ’s ochtends even werken. Ik heb die prachtige witte Berlingo waarmee ik altijd behending de oprit afslinger, zoals ook deze ochtend. En toen……………krak….zak…..psssssst….zak. Wat is dat in hemelsnaam. Het linker voorwiel zit muurvast en de auto is volledig ingezakt aan die kant. Na de bekende polshoogte genomen te hebben bleek mijn vering gebroken te zijn waarna die dwars door mijn band (gloedje nieuwe spijkerband) gestoken is…….
Wat een geluk! Iedere dag rijd ik door een 6 km lange tunnel richting mijn werk. Gelukkig gebeurde het slechts op onze oprit en kost het alleen maar een bak geld aan reparatie, vervanging en berging.

Tijdens de paasdagen zijn we een dag met ons gezinnetje gaan klimmen bij de Mjelvasteinen. Een groot rotsblok van zo’n 10-15 meter hoog met haken er boven ingeboord, zodat je volledig veilig kunt klimmen in een prachtig idyllische omgeving. Verder liggen er overal rotsblokken verspreid waar de kinderen ook op kunnen klauteren zonder touwen. Freeke en Sjoerdje hadden er veel zin in en gelukkig hadden we heerlijk weer.
Toen de touwen uitgehangen waren mocht Freeke het proberen………de schrik sloeg haar om het hart en raakte volledig in paniek……vorig jaar is ze hier toch echt omhoog geklommen maar nu zit het er niet in. Ok, prima dan weer los dat touw, maar dan lokt toch de spanning en wil ze toch weer….en zo gaat het nog een tijdje heen en weer. Sjoerdje vindt het ook heel interessant om een gordel aan te hebben en dan te klimmen. Voor haar is het nog wel heel moeilijk om zich vast te houden aan de rots maar ze is al trots als ze even met haar voeten in de lucht kan hangen!
Sanne en ik hebben nog wat geklommen in het zonnetje terwijl de kinderen bloemetjes aan het plukken waren…………..goh, zo had ik het me ooit ‘ns voorgesteld!

Ulla, een ouder die we vaak tegen komen, heeft ons uitgenodigd om met de Pasen naar hun hut te komen, een tocht te maken en te overnachten. De uitnodiging nemen we graag aan, op de overnachting na. Ze hebben een prachtig nieuwe hut nabij Bjorli vlak bij een uitgestrekt loipe gebied waar je oneindig kunt langlaufen. En dat is ook wat we gaan doen.
Zij hebben drie kinderen waarvan de jongste, Helene, even oud als Sjoerdje is. Die twee zijn door het dolle heen en helemaal blij met elkaar. Helene is helemaal trots want het is de eerste keer dat speciaal zij bezoek krijgt!
Met ze allen gaan we op de ski’s en op pad tussen de horden Noren. File is een onbekend begrip in deze omgeving, behalve met Pasen dan moet iedere Noor op de ski’s en is het hutje mudje op de loipe. Na een tijdje op pad te zijn, zijn we lekker in het zonnetje gaan zitten. Vuurtje gemaakt en de kinderen lekker in de sneeuw aan het spelen en wij lekker bijkletsen.
’s Avonds heerlijk gegeten en natuurlijk veel te laat weer naar huis. Een slaapzakje was op zich wel lekker en makkelijk geweest……

Omdat we de nacht ervoor zo laat pas lagen hadden we onze laatste vrije dag wat startproblemen…..laat op en lekker luieren. Natuurlijk is er altijd de behoefte om wat actiefs te doen dus aan het eind van de dag zijn we nog met z’n allen naar Kolmanneset gefietst. Een mooi tochtje van zo’n 10 km over relatief vlak terrein. We fietsten langs het huis van Sylvia, een vriendinnetje van Freeke, en die had wel zin om spontaan met ons mee te gaan. Komanneset is een prachtig strandje waarvandaan je zowel Isfjorden als Åndalsnes ziet liggen tegen een achtergrond van prachtige bergen. Lekker spelen met stenen en water……………………………..en kijk nou………de paashaas is hier langs geweest, overal paaseitjes!

Dan wordt het 16 april! Niet zomaar een dag, nee dan is Sanne jarig. Haar leeftijd is het zelfde als de mijne volgende maand en dat klinkt heeeeeel oud. Ik kan het getal niet uitspreken zonder in de lach te schieten, maar goed het is wel een feit.
Een liefhebbende man zorgt voor taart en slinger…….ik niet! Ik ben ècht liefhebbend maar gewoon niet attent! Een zwak excuus, maar het werkt regelmatig tegen me.
Een kadootje, dat dan nog wel. Van te voren heeft Sanne al achterhaald wat ik via internet besteld heb en laat me subtiel weten dat ik de verkeerde kleur besteld heb. Tot overmaat van ramp komt die ook nog eens niet door de douane heen en moeten we er tol over betalen. Na wat mail en bellen hopen we nu zonder extra kosten deze week dan toch de juiste kleur binnen te krijgen.
Maar een echt leuk kado heeft ze zichzelf gedaan, samen met Sandra. Samen hadden ze deze dag vrij en hebben besloten Smørbotnfjellet te beklimmen om er daarna weer vanaf te skiën. Het was ’s ochtends veel slechter dan voorspeld dus ze twijfelden wat. Ondertussen zat ik al op mijn werk en kreeg ik een skype berichtje van Sanne: wat moeten we nu doen? Op dat moment kwam er boven Måndalen een blauwe lucht en die berg ligt een beetje aan deze kant, dus mijn advies: gaaaaaaan……….
En ze gingen……..half 11 krijg ik een telefoontje. ‘ja, we zijn nu onderweg maar welke is nu eigenlijk smørbotn?’ Maar je hebt toch zeker wel een kaart meegenomen…….’nee, Sandra dacht dat ik…en ik dacht dat Sandra’ ……jaja, en de gps dan? ‘tsja, ik weet niet hoe die werkt……’ Oke, je ziet drie duidelijke toppen en de middelste is het…..’maar we zien 6 toppen en de hoogste is ook heel ver weg, die kan het niet zijn’……en die was het dus.
Tussen de dreigende luchten door hebben zij continu zon gehad! Een mooie tocht met magnifiek uitzicht naar alle kanten. Redelijke condities om in naar beneden te skiën, alleen de slushpuppy tussen de bomen in het laatste stukje zorgde voor wat problemen.

Verder hebben we het weekend lekker de tuin opgeruimd en werden we nog gevraagd door de ouders van een vriendinnetje van Sjoerdje om een wandelingetje te maken. Twee stappen in de achtertuin en je staat in een paradijselijk bos met een idyllisch stroompje en een wat wildere beek. Daar gaan we zitten, stoken een vuurtje, drinken koffie en eten sjokola. De kinderen hebben het heerlijk en zijn continu aan het spelen.
’s Avonds staat ons nog een hoogtepuntje te wachten. Kirsten en Marc hadden ons te eten gevraagd en ze hadden een waanzinnige Indonesische rijsttafel gemaakt! Wat een genot! Dit type eten heb ik echt lang gemist, wat heerlijk! Bedankt en erg gezellig!

Het rondeskiën zit er voor de kinderen ook weer op en afgelopen maandag was er de prijsuitreiking. De kinderen super trots op hun trofeeën en wel lachen om drie van die driejarige apies op het podium te zien staan! Vlnr.Sjoerdje, Ida en Helene.

Afgelopen weekend zijn we nog richting Bøstølen gereden (een wat hoger gelegen huttenveld) om met de kinderen een rondje op de ski’s te gaan. De sneeuw is weg…..
Ongelooflijk en dat precies nu. Marnix en Jiri hebben hun poederskivakantie in Oostenrijk afgezegd om over ruim een week hier te komen toerskiën………. Ik hoop dat ze tevreden zullen zijn met prachtig uitzicht……..en slush naar beneden. Maar zoals Marnix al zei; slush skiet net als poeder alleen een beetje zwaarder, dat wordt dus lekker afzien. Ik gok op strak blauw en ik heb het programma al klaar!

Goh, ik realiseer me net dat dit bijna de eerste blog is waar Patrick niet genoemd wordt……….toch niet.

KIRKETAKET

Inderdaad, hij is wat klunzig.....af en toe. Maar wellicht doet dat juist vertrouwd aan. Niet voor niets heeft mijn schoonfamilie het werkwoord Remkoen in het leven geroepen.
Maar Patrick kan bij ons een potje breken. Naast de heerlijke blokken kaas en hagelslag heeft hij zelfs dit keer een hele gastblog geschreven. Dus je begrijpt, ik trek mijn handen volledig van het onderstaande verhaal af en zo komt het dat je hieronder (veel sneller dan gewoonlijk) een verslag van afgelopen weekend voorgeschoteld krijgt uit de pen van Patrick......Bedankt!

Als enthousiast lezer van de blogs heb ik al diverse malen aangeboden om een “ gast blog “ te schrijven, maar nooit gedaan. Aangezien dit mijn zoveelste bezoek is, ik de tijd heb ( in de trein en op het vliegveld ) EN omdat de afgelopen 3 dagen erg bijzonder waren , ben ik er toch maar even voor gaan zitten. Al startend realiseer ik me de twijfels van Remko over het blijven vullen van de weblog...............waar begin ik, waarover heb ik het , is het wel interessant genoeg, wie leest het uberhaupt..?? ……..ouders okay, ex-collega`s, vrienden en kenissen …….maar wie specifiek..? Ik kan me nu voorstellen dat het achterlaten van een reactie , in welke vorm dan ook, waarschijnlijk de enige motivatie is om het te blijven doen. Chapeau dus aan met name Remko, ik beleef er in ieder geval altijd veel plezier aan.

Volgens mij hoef ik me niet echt voor te stellen aan vaste volgers van de familie Hofma, al sinds hun vertrek ben ik een regelmatig een „kort onderwerp“ in diverse blogs.......niet altijd iets om trots op te zijn overigens, het gaat nog al eens over kapotte auto`s, vergeten stokken, verloren ski`s enz..........“story of my life“ zullen we maar zeggen. Overigens ben ik in goed gezelschap op dat vlak als ik „ pa tur“ ben met Remko.

Mijn eerste bezoek in April 2007 was er een na een belofte: „ als jullie verhuizen , kom ik langs „ . Makkelijk gezegd, maar dan nog even doen. Misschien ben jij zelf ook wel iemand die dat ( te ) snel riep.........haha.....ik realiseerde me later pas wat het inhield; vliegen, wachten, 5 uur treinen ............ppfffff .....best een opgave . Maar ik probeerde me in te denken wat het voor mij zou betekenen , zeker in het begin, wat als IK naar Isfjorden verhuisd zou zijn ? Gaan dus !! Eenmaal daar zou elke natuurliefhebber spontaan smelten en knettergek worden. Als je net als ik al enthousiast kunt worden van Waku Waku is Isfjorden het Yab Yum van de natuur.

Eenmaal daar zou ik het liefst helemaal niet slapen en alleen maar pa tur gaan. Jaloers op Remko en Sanne? Ja, meestal wel maar soms ook niet, wel altijd volop bewondering, ook voor Sjoerdje en vooral Freeke! Zelf ook doen ? Plannen ja, maar doen ....nee. Maar niets staat me in de weg om regelmatig leuke mensen te bezoeken op een unieke plek.

Na ” de wereld volgens G.B.J. Hilterman ” to the point:

Het bezoek van afgelopen 3 dagen had een specifiek doel: op toerski`s Kirketaket beklimmen samen met Remko en Jone. De voorbereidingen waren redelijk intensief; naast fysieke fitheid vooral veel telefoontjes over mee te nemen ski`s, stijgvellen, toer schoenen. Let wel, alles x 2 zodat ik al een kleine expeditie achter de rug had toen ik op het station van Åndalsnes arriveerde. Maar met 200% motivatie!

Na een korte filosofische avond, naar goed gebruik, op tijd naar bed om op vrijdag samen met Sanne en Remko ” pa tur” te gaan naar Stor Hesten. Ik had er naar uitgekeken om dat juist SAMEN met Sanne EN Remko te kunnen doen. .....HAD, want een snotverkouden Sjoerdje gooide, ongewild, roet in het eten. Met Remko op pad dus............en dus 2 x zoveel kans op stommiteiten, onbenullige acties ed...............wat dus ook gebeurde.....ik was mijn stokken vergeten. Omdat we ” hetzelfde” zijn is een lach en een vermoedelijke vloek van Remko in de auto terug ( om mijn stokken op te halen ) genoeg om verder te gaan. Drie uur later hebben we Stor Hesten beklommen en afgedaald op een manier die menig Noorman pijn aan de ogen zou doen......wat een techniek!!

Op zaterdag staat Kirketaket op het programma, het (sportieve) doel van mijn trip. Jone gebeld en afgesproken dat we om 08.06 (!) uur vertrekken. Waar blijf ik dan met mijn Brabants Kwartiertje ? Eenmaal bij Jone aangekomen blijkt dat we letterlijk vertrekken vanuit zijn tuin!!! De ski`s al onder de schoenen nog op zijn oprijlaan......wat een land!! Ik heb daar onderweg naar boven echt nog even over moeten glimlachen......ondenkbaar voor een ”flatlander” als ik. Tot nu dan..........

De tocht zelf is fantastisch! Eenvoudig in het begin, pittig tot zwaar in het midden , dan weer relaxed en uiteindelijk pittig naar de top. 4-5 uurtjes genieten!! Voor zover ik ze heb vergeet ik al mijn zorgen en focus me op de prestatie an sich. Waar eerdere tochten ( Skarven, Stor Hesten ) me nog zorgen baarde voor Kirketaket, gaat het nu juist super. Op de top is het weer ondertussen omgeslagen naar wind, kou en sneeuw. Snel vellen eraf halen en weg wezen. Met dezelfde ” flatlander techniek ” ( een afgeleide van het telemarken ) naar beneden om ergens in de luwte het door Jone meegenomen top-biertje te nuttigen. Onderweg verkneukel ik me al over het idee dat we waarschijnlijk naar beneden skieen tot weer IN de tuin van June, dat zal toch niet...? ...en ja hoor ......overigens de tuin WAARIN we ook weer meteen afscheid nemen want even gezellig nakletsen bij een biertje is er niet bij. Remko klaagt er wel eens over, ik maak het nu ook ( weer ) mee. Als 3 maatjes omhoog , veel lachen, heel veel, zeer flauwe grappen makend en dan eenmaal beneden: nou dat was het dan, we hebben gedaan wat we afgesproken hadden , doei!! Het blijft vreemd , kan me Remko`s onbegrip onmiddelijk voorstellen. Zeker omdat Jone een top kerel is met bijna Nederlandske humor. We zouden een goed trio-tje zijn tijdens carnaval in ” mijn ” Oeteldonk.

Op zondag lekker wezen skieen in Bjorli samen met Sanne, Sjoerdje en Freeke. Leuk, gezellig en relaxed. Remko en ik konden ook onze nieuwe toerski`s even echt testen op een normale piste en wat bleek ...........het lag helemaal niet aan onze ski`s!! ( zie onderdeel ” flatlander techniek ” ). Freeke is een echte viking aan het worden, waar ik vraag me NIET te volgen door bossen, halfpipes en bultjes doet ze dat dus juist wel........en met gemak! Die zegt over 4 jaar tegen mij ” Pat, misschien moet je me hier even niet volgen „ .....haha......en natuurlijk luister ik dan ..................NOT!

Zondag avond komen Jone, Hilde en kids bij „ ons“ eten en vlak daarvoor ga ik nog even fietsen om wat foto`s te maken . Ik fiets me een breuk om overal vandaan de mooiste plaatjes te kunnen schieten, het is strak blauw, verse sneeuw.....wat een feest!
Met een kletsnatte rug kom ik pas binnen als Jone en Hilde er al lang zijn ( dat is mijn Brabants Kwartiertje... ) en ben voldaan van mijn geweldige foto`s ........TOTDAT ik ontdek dat Remko`s toestel nog op filmen stond!! F..K !! Ken je de reclame van ” even Apeldoorn bellen ” met dat stel dat Loch Ness bezoekt en dan ..........precies!!
Stomme maar typische aktie van mij, maar natuurlijk ook stom van Remko om de camera op filmen te laten staan ( ..haha...ik moet natuurlijk wel iemand de schuld kunnen geven...) .

Al met al kwam er een einde aan 3 dagen met veel lol, super maaltijden ( de lekkerste soep en chili ooit !!! ), sportieve inspanning en geweldige foto`s ( ahum ) . Ik heb 1 volle dag na kunnen denken over waarom ik steeds weer terug ga naar Isfjorden. Zoals deels boven beschreven is het de mix van natuurschoon, sportieve inspanning, rust, ruimte, de combinatie van water en bergen, super foto`s, de taal, de mentaliteit van de mensen, de gastvrijheid maar ook het respect voor Remko, Sanne , Sjoerdje en Freeke. Respect omdat zij iets doen wat veel mensen graag zouden willen doen maar nooit doen ( ik zeker en jij waarschijnlijk ?). Ik heb in 2 jaar en diverse bezoeken van dichtbij kunnen zien dat ze ” thuis ” zijn in Isfjorden. Ze hebben net als wij ook hun tegenslagen maar kunnen relativeren als geen ander en dat vind ik mooi. Ik hoop er nog vaker te mogen komen.

Ik kan Kirketaket afstrepen op mijn ” lijstje” . De volgende uitdaging wacht alweer, plannen kunnen worden gemaakt.

Smørbotn ...............here we come …………

Takk for gjestfrihet og vi sees

Patrick

DE BERGENBLUES

Dit weekend is het op de kop af twee jaar geleden dat we verhuisden uit het heerlijke Haarlem naar het prachtige Isfjorden. Zo af en toe moet je ultimatums stellen. Zo hebben we strak een jaar voordat we verhuisden met elkaar afgesproken dat als we binnen twaalf maanden niet in Noorwegen zouden wonen, dat we het hele plan zouden vergeten en laten rusten en het nooit meer op te pakken. We hebben in het verleden met plannen gespeeld om naar Zwitserland te gaan en een tijd later Noorwegen overwogen. Romantische en dramatische plannen tegelijk en zodra je dit aan je omgeving gaat ventileren kom je niet heel geloofwaardig over als je iedere keer niet gaat…… We zijn vastberaden vertrokken, maar natuurlijk onderweg veel twijfels gehad. Sommige daarvan steken nog steeds ‘s de kop op, en dat is goed!

We hebben onderling afgesproken om twee jaar na onze emigratie de balans op te maken en de uitslag als lijdraad te nemen voor het vervolg. Ik zal de spanning er af halen en de ‘cliffhanger’ alvast een duwtje geven want ik moet heel eerlijk zijn. Sanne en ik hebben nog niet eens een bewust moment genomen om daadwerkelijk deze balans met elkaar door te nemen en dat zegt natuurlijk genoeg over de uitkomst.

Tsja, waar moet ik beginnen:
- Een eerste inkopper, maar daardoor niet minder waar: we missen familie en vrienden.
- Het is, zoals welbekend, erg lang donker ik Noorwegen. Aangezien wij een actief buitenleven hebben, valt deze donkerte als een schaduw over onze vrije tijd. De beperkte aanwezigheid van natuurlijk licht in de winter beperkt ons in onze sportactiviteiten en toch ook op sociaal gebied. Het leven speelt zich minder buiten af en daardoor tref je ook minder mensen. Het sociale leven is in de winter meer op afspraak….. Daarnaast mis je fysiek ook de nodige vitamine D.
- Het sociale leven, in zijn geheel, vind ik matig. Natuurlijk zijn wij daar zelf ook onderdeel in en moeten dan ook hand in eigen boezem steken. Maar ik geloof heus dat we hier met een cultuurverschil te maken hebben. Gelukkig zijn er uitzonderingen maar over het algemeen zijn de mensen hier traag, stug, beperkt en ontoegankelijk (zomaar een paar flinke beschuldigingen, gelukkig lezen de noren nog geen nederlands). En dat frustreert zo af en toe. Vaak hoor ik dat het met name de ‘Romsdalinger’ betreft, maar ja, daar wonen we dus……
- Isfjorden is klein. Het eerste en beste stadje in de buurt is Åndalsnes en is twee keer zo groot, maar nog steeds klein. Zo komt het dat je veel mensen kent, en veel mensen kennen ons maar tegelijk zijn het geen bekenden…….. Het ‘stads-’ of ‘dorps-’ leven, hoe je het ook wilt noemen, is behoorlijk triest.
- Het leven kost wat in Noorwegen. We hebben de Euro conversie in Nederland meegemaakt en hadden toch sterk het idee dat vanaf dat moment alles twee keer zo duur werd. Gelukkig gold dat destijds ook voor ons huis, dus we klagen niet alleen maar. Een paar jaar nadat de Euro geïntroduceerd was, zijn wij naar Noorwegen verhuisd. Het zelfde ongeloof was is in onze ogen af te lezen als we de bonnetjes na de boodschappen ‘ns doornamen. Daar wordt je niet blij van. Verder betaal je hier meer belasting en dacht ik echt dat Nederland de auto’s het duurst verkocht in Europa…….blijkt ook Noorwegen te zijn. Het wijntje staat ook niet heel regelmatig meer naast het bord, kortom. Noorwegen is een duur land.
- De taal. Ondanks het feit dat we lekker meekomen in het Noors en onze kinderen ondertussen zich makkelijker in het Noors uiten dan in het Nederlands, is het toch niet onze moedertaal en hebben in dit stadium nog steeds moeite om gewoon super relaxed lulpraatjes te hebben in het Noors. Functioneel werkt het allemaal wel. Maar als je op een feestje of met een groepje collega’s wat lol staat te trappen merken we toch een achterstand. Je bent trager en mist soms de essentie en daarnaast heb je niet dezelfde referentie.
- Je leert vrienden kennen.
En als ik nog ff langer zit, maak ik het lijstje moeiteloos twee keer langer.

Waarom hebben we de onze retourtickets nog niet besteld en staat er geen ‘Til Salgs’ bord in onze tuin? Wel:
- We houden van het buitenleven, en dat -met name- in de bergen. We wandelen, fietsen, klimmen, langlaufen en skiën. En dat gaat nu eenmaal beter hier in Noorwegen dan in Nederland. Dit klinkt voor menigeen wellicht kansloos, maar voor ons is dit belangrijk!
- Het klimaat is, niet wetenschappelijk bewezen, veel beter dan in Nederland. Noorwegen heeft echt uitgesproken seizoenen.
- Veel ruimte……..in de ruime zin van het woord. Zowel in huis, rond het huis, op school en in het, hoe zal ik het noemen, officiële leven. Dat wat het officiële leven betreft, doel ik met name op regelgeving en ‘betutteling’. Die is hier beduidend minder of wordt iig minder strikt nageleefd.
- Het sociale aspect heb ik hiervoor al behandeld. Gelukkig hebben we een aantal fijne mensen om ons heen, en dat worden er langzaam aan steeds meer. Maar wat het leven hier vooral een succes maakt is het feit dat we een sterk gezin hebben. We hebben het leuk en we hebben het goed!
- Je leert je vrienden kennen.
Ik merk dat het makkelijker is om negatieve punten op te schrijven dan positieve, dat is een persoonlijkheidstrekje wellicht. Toch staat dat in schril contrast met ons gevoel. Hier voelt het goed, is het prachtig en voelen we ons fijn! We zijn hier gelukkig!

De kinderen zijn we in de bovenstaande punten nog niet tegen gekomen. Da’s een verhaal apart. Zij waren een groot gedeelte van de reden waarom we verhuisd zijn, maar niet het grootste gedeelte. En als ik heel eerlijk ben, twijfel ik nog steeds over wat voor hun het beste is en ben ik niet geheel overtuigd dat dat Noorwegen is.
Met alle vrijheid, natuur, rust en ruimte die de kinderen hier tot hun beschikking hebben zie ik toch een beperking. Er zijn zoveel minder mogelijkheden tot ontwikkeling en stimulering dan dat we die in Nederland hadden. Daarnaast zet ik best vraagtekens bij het Noorse onderwijssysteem. Het gaat langzaam en wel heeeeeel erg spelenderwijs (ze leren wel aardig skieen op deze manier). Hoewel een citotoets in groep 1 nu ook weer niet mijn voorkeur heeft….
Door de hoeveelheid ruimte heeft ook iedereen z’n eigen trampoline, schommel, glijbaan, zandbak, enz. Dat betekent ook dat het ontbreekt aan centrale speelgelegenheden voor de kinderen wat zovaak een sociale ontmoetingsplek is (ook voor ouders). Dit heeft tevens tot gevolg dat als er met vriendjes of vriendinnetjes gespeeld wordt, dat van te voren af gesproken is. Je komt namelijk niet zomaar iemand tegen doordat iedereen ver van elkaar vandaan woont.
Toch ben ik ervan overtuigd dat ze het heerlijk hebben en ook echt genieten van wat het land, de mensen en de omgeving ze te bieden hebben. Dat zie je aan ze!


Ach, het is lastig plussen en minnen. Alles grijpt in elkaar en het is allemaal behoorlijk complex om er een verhaal van te maken. Daarnaast is het hoofdzakelijk een gevoelskwestie en die krijg je lastig op papier. Maar ik geloof, dat wanneer je even naar beneden door de tientallen vorige blogs scrolt, er een redelijke indruk achter blijft.

Dan weer even tot de orde van de dag:

Na m’n laatste blog zijn we er natuurlijk weer aardig op uit geweest. Voornamelijk hebben we geskied! Met als groot verschil met alle vorige keren dat Sjoerdje nu ook in de lift mee omhoog ging. Zo sceptisch als ze iedere keer is als ze iets nieuws onderneemt, zo graag wilde ze iedere keer opnieuw in het liftje! En Freeke? Die houd je niet meer bij……

Kirketaket, over deze berg heb ik al enkele malen geschreven. Hier in Noorwegen is de berg uitgeroepen tot Toerskiberg nr 1! Er zijn er zelfs die een weekend heen en weer vliegen uit Den Bosch om Kirketaket naar beneden te skiën.
Helaas werd het rustige Isfjorden en eigenlijk heel Rauma vorige week opgeschrikt.
De donderdag avond ben ik met Harald en Sandra naar een dialezing geweest van Halvor Hagen. Een locale berggids die een prachtig toerskiboek van onze omgeving heeft gemaakt. Deze dialezing was de eigenlijke start voor Romsdalsvinter, een soort Fjellfestival in de winter. Een hele groep uit binnen en buitenland laat zich gidsen op ski’s door de bergen in en rond het Romsdal. Vrijdag is een aantal tochten gepland, waaronder ook de gewilde Kirketaket. Vrijdagmiddag bleek een van de deelnemers te dicht langs de topgraat gelopen te hebben en is daarbij door een sneeuwluifel (zie foto een aantal blogs terug) 300 meter naar beneden gevallen. Eigenlijk gebeuren hier bijzonder weinig ongevallen in de bergen als je dat vergelijkt met de alpen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het aantal mensen dat hier onderweg is. Maar ook het bewust zijn is hier, volgens mij, hoger en er is minder ‘toeristen’ gedrag buiten de pistes.

Gister trouwens nog een leuke ‘opplevelse’ gehad. Eigenlijk was het een huis-, tuin- en keukendag. Niet bijzonder. Ik stond op de ladder de dakgoot te stellen toen Kirsten even kwam buurten. Marc was die dag aan het vissen en had twee kabeljauwen en een schol gevangen. Gasten die hun eigen eten meenemen, zijn altijd welkom. Dus Mark reed zijn auto naar Isfjorden in plaats van Innfjorden en maakte de vissen grotendeels in de tuin schoon. Even later stonden we ze samen te fileren en had Sanne een hele maaltijd er omheen verzonnen. Onverwacht en erg gezellig zaten we met zijn allen de meest verse vis te eten die je maar kunt bedenken.
Verbazend overigens hoe luchtig Freeke met het dierenleed omging. De schol zou al dood moeten zijn, maar dat was’ie nog niet. Nadat Freeke ons er attent op gemaakt had en Mark er met chirurgische precisie er alsnog een eind aan probeerde te maken keek Freeke er met gemak naar. Daarin merk je toch dat jacht en vissen hier echt als onderdeel van het bestaan onderwezen worden. Het zijn ook dingen die op school en bij speider veel de revue passeren.

Vandaag nog een heerlijk dagje gehad. De afgelopen tijd staat bol van skieen. Het weer dit weekend is twijfelachtig en de sneeuw houdt niet over. Vanochtend bij het ontbijt komt de zon toch wel heel regelmatig door de wolken. Als Sanne terug is van hardlopen ontbijten we uitgebreid en kleden ons snel aan. We maken een heerlijke fietstocht, de eerste dit voorjaar. Als pauze van de fietstocht doen we een prachtig wandelingetje door het bos die net uit de winterslaap komt. Na de lunch pak ik m’n crashpad en klimschoentjes en ga ik nog even boulderen. Ook voor het eerst dit voorjaar.
Komende donderdag komt Patrick voor een lang skiweekend.
Ik bedoel……fietsen, wandelen, boulderen en skiën en dat allemaal in dezelfde week. Need I say more?

…………..!

’t Gaat nu toch echt gebeuren. Sanne heeft haar eerste dag gewerkt. Het contract is getekend. Er zijn nog geen gasten deze week die geboekt hebben dus ze vermaken zich nu met schoonmaken en de boel op orde maken. Lekker relaxed inkomen…...
Zondag a.s. is er een open dag voor allen die geïnteresseerd zijn. Dan gaan de kinderen en ik ook nog ff om een hoekje kijken in het nieuwe Lifestylecenter. Ben je nieuwsgierig, sjekk: http://www.livsstilsenter.no/

Even geleden heeft Sanne een etentje gehad met de werknemers van de barnehagen. Het is geen gebruik dat invallers mee gaan met zulke gelegenheden, maar Sanne mocht mee bij wijze van afscheid. Het etentje gebeurde op geheel traditionele wijze. Ze zijn gaan eten in een nieuwe ‘bistro’ in de kelder etage van het grote hotel in Åndalsnes. In plaats van ‘ns wat lekkers te proberen van de kaat, is er van te voren al bepaald dat een pizza gedeeld gaat worden, zodat er nog geld overblijft in de knip om bier te drinken………. Tja, zo gaat dat in Noorwegen. Enfin dat hoofdstuk is al eens aangehaald. Overigens heeft Sanne, geheel nuchter, het wel erg gezellig gehad!

Onlangs is in Innfjorden, een dorpje verderop aan het andere eind van de tunnel, een nederlands stel gaan wonen. Zij zijn beiden gaan werken in Åndalsnes als arts nadat ze tijdens hun huwelijksreis door Noorwegen hier in de bergen zijn blijven hangen. Een leuk stel dat wij, en zij ons, uit de brand hebben geholpen met onze oude Honda Civic 4x4.
Op een zondag leek het ons leuk om met Mark (alias Markus) en Kirsten (alias Sjirsten) een tochtje op de fjellski’s naar Kavliseter te maken. Sanne heeft het tochtje ’s ochtends alleen al gemaakt en blijft met de kinderen op een helling sleeën. Met redelijk mooi weer en een goed geprepareerd ‘pad’ lopen we een lekker tochtje. Mark heeft lef! Z’n eerste tochtje op fjellski’s terwijl ‘ie vastgeketend is aan hun, uit de kluiten gewassen pup, ‘Bella’. Bella gedraagt zich overigens perfect en Mark hoeft maar twee keer headfirst achter Bella aan! Bij de hutjes drinken we wat en we wagen ons via het ongeprepareerde stuk langs de andere kant van de rivier weer terug. Dat ging echt prima, en thuis gekomen zat Sanne met een heerlijk avond maal al klaar. Het was erg gezellig op een manier dat we hier best zo af en toe missen…….

Vorige keer schreef ik al over het drukke programma voor de kinderen. Ook vorige week kon het niet op. Nadat Freeke op maandagavond ‘speider’ had, had ze op dinsdag, zoals gwoonlijk rundeski…… skiën dus. .‘s Woensdags naar bed gebracht worden door de oppas, om donderdag in je regenpak naar een helling boven Isfjorden te gaan omdat de 7e klas daar ‘Skileik’ (skispel) georganiseerd heeft. ’s Avonds nog een extra ingelaste avond van speider waarbij ze officieel de Speiderbelofte af moet leggen Die vrijdag vieren ze op school Karneval en sluit ze de dag af op de naschoolse opvang met dansles…………… Om vervolgens om 17 uur al weer paraat te zijn op een kinderfeestje, terwijl we daarvoor ons bezoek van de trein af halen. Tsja, en dan is het nu vinterferie! (wintervakantie)

Ik heb het vast al eens eerder gemeld, Kelly (…..van Frido) studeert een half jaar in Lillehammer. Frido is een weekje bij haar op bezoek en afsluitend komen ze met de trein voor een bliksembezoek aan Isfjorden. Erg leuk. Van te voren hadden we al gepland dat we in Bjorli af zouden spreken om lekker te gaan skieen. Tot overmaat van ramp heeft Kelly haar elleboog uit de kom geboard. Op de ski’s of op het snowboard zit er niet echt in voorlopig. Hopelijk hersteld ze sneller dan ze (en de arts) verwacht, dan kan ze nog wat profijt hebben van haar net aangeschafte seizoenskaart voor het skimekka in Noorwegen Hafjell bij Lillehammer. Lekker bijgekletst en nog een klein wandelingetje met z’n allen gemaakt. ’s Middags nog een bakkie met mega souzen genomen bij Rauma Hotel en daarna zijn ze weer op de trein richting Lillehammer gegaan. Erg gezellig en leuk dat ze de moeite genomen hebben om even langs te komen. Binnenkort gaan we een weekendje bij Kelly kijken in Lillehammer!

Vorige week donderdag belde Sanne me op mijn werk. Bleek dat een (inmiddels) ex collega van haar, Unni, spontaan aanbood dat onze kinderen bij haar mochten slapen. Ze had het wel al vaker aangeboden, maar het was er nooit van gekomen. De kinderen vinden het prachtig en Unni heeft er ook echt zin in. Overdonderd neem ik direct de vrijdag erop vrij om samen met Sanne een mooie toerskitocht te maken. Donderdagavond gaan we lekker samen uit eten en worden vrijdagochtend wakker in een megamistig Isfjorden. Als je zou zeggen dat we in Nederland wakker werden, geloofde je het ook. Alle bergen zijn verdwenen. We zitten zwaar naar de lucht te turen, naar een hoopvol stukje blauw. Af en toe lijkt het zo, maar…..toch niet. We besluiten niet te gaan skiën, maar om een tochtje naar Steinbergen (de voortop van Kyrketaket) op de ‘truger’ (sneeuwschoenen) te maken. Gaande weg trekt het af en toe open of de sneeuw komt met bakken uit de hemel. Hoe hoger we komen, des te dieper de poedersneeuw wordt. Verrassend makkelijk winnen we hoogte op de sneeuwschoenen, die veel lichter lopen dan ski’s. Beurtelings halen we 5 jongens uit Oslo in waarna zij ons weer inhalen, en zo blijft het de hele weg door gaan. Ieder passeermoment wisselen we wat woorden en dollen we met elkaar. Op het laatst blijkt dat er een, Niklas, niet mee kan komen doordat hij onwijze kramp in zijn bovenbenen heeft. Hij blijft bij ons achter op de top van Steinbergen terwijl de andere 4 doorgaan naar Kirketaket. Het weer verbeterd en we hebben veel lol met Niklas op de top. Na een uurtje kletsen dalen we weer af op de trugers en dan realiseer je dat dat dus eigenlijk ski’s hadden moeten zijn……..
We checken bij thuiskomst nog ff de kinderen bij Unni, en dan blijkt dat Unni haar stem kwijt is en met aspirine haar koorts probeert te onderdrukken. Niet echt ideaal dus. De kinderen zouden eigenlijk nog een nachtje blijven, maar dat halen ze een andere keer nog wel in. Arme Unni.

’s Avonds check ik de weersite voor zaterdag. Het beloofd morgen tot een uur of 11 mooi te zijn, daarna stuk minder. Dus als ik vroeg op pad ga, lukt het nog een tochie eruit te persen. ’s Ochtends om 8 uur heb ik de ski’s aan en loop samen met m’n MP3 speler naar de top van Skarven. Ik ben alleen met muziek, dus ik loop veel te snel omhoog en kom redelijk kapot op de top. Prachtig blauwe lucht, zon en flinke bak koude wind. Bakkie thee en een appel op de top, vellen onder de ski’s vandaan en plotseling klinkt daar Ramstein op mijn oren terwijl ik aan de afdaling begin. Fantastisch, ik wist niet dat dit kon! Kniediepe poeder waardoor je zo gemakkelijk korte bochtjes draait. Dit voelt zo goed. Zelfs het ‘bosskiën’ gaat makkelijk en vlekkeloos. Half twaalf stap ik thuis onder de douche……….het weekend kan beginnen!

Zondag staat er voor de kinderen ook weer skiën op het programma, maar nu weer langrennen. De jaarlijkse wedstrijd ‘Isfjorden rundt’ kent ook een minivariant waar zowel Freeke als Sjoerdje aan meedoen. Ons skikampioentje in de dop wordt gespot door de fotograaf van het plaatselijke suffertje en ze komt met een glimlach in de krant. Het onderschrift zegt: Sjoerdje er blid som ei sol. (S is zo blij als een zonnetje). Wat gelukkig niet gezien is, is dat ze na 200 meter haar ski’s uitgooide en alleen nog maar wilde lopen. Nou ja, het broodje worst na afloop met een medaille om je nek smaakt er niet minder door!

Onlangs zagen jullie nog een foto van Freeke met een nogal apart gebit. Nu zijn dan eindelijk allebei haar voortanden eruit. Gelukkig maar want gisteren (woensdag) werden we opgeschrikt door een telefoontje van de naschoolse opvang dat Freeke tegen een muur opgeknalt was en dat ze naar de dokterspost moet. Arm kind, ze ziet er niet uit! Dikke bult en onder de schaafwonden. Zelfs waar haar voortanden zaten heeft ze schaafwonden op haar tandvlees. Grote kans dat als haar voortanden er gezeten zouden hebben, ze daar niet lang plezier van gehad zou hebben.
Gelukkig voelt ze zich een stuk beter, en hopen we dat de schaafwonden weer snel weg zijn! Ik zal jullie een ongelukkige foto besparen.

Oh ja. Ik heb eindelijk Nise gezien! Bruinvissen die zich veel in de fjorden bevinden en die net als dolfijnen af en toe hun vinnen boven het water laten zien. Ik heb vaak het fjord afgespeurd, maar kreeg ze nooit te zien. Nu twee keer achter elkaar toen ik uit mijn werk reed, eerst voor de kust bij Måndalen en vandaag voor de kust bij Innfjorden, zag ik de vinnen en ruggen boven het water uit komen! Fantastisch.
En dan ook nog………een otter, gewoon vanuit mijn kantoor zag ik’m voorbij zwemmen door de rivier waar ik op uitkijk.

Tja, ’t is plussen en minnen. Maar daarover meer in de volgende blog. Ik zal dan proberen de balans op te maken. We wonen hier dan exact twee jaar, en wij hebben vooraf afgesproken om hoe dan ook hier twee jaar te blijven wonen voordat we beoordelen of we emigranten zijn of remigranten worden. Een grote verrassing zal het vast niet worden, maar toch even een moment van beschouwing.

SNEEUWVRIJ

Kent u die mop van Sanne die 1 februari aan het werk zou gaan........ze ging niet.
Nee, geen stress, maar de opening van het livestyle-center is een maand uitgesteld. Het bericht kwam wat kort voor de opening, opzich een beetje apart. Herhaaldelijk is Sanne verteld dat ze zich absoluut geen zorgen hoeft te maken, er waren nog wat administratieve dingen die nog niet goed op de rit stonden. Dus Sanne heeft nog een maandje sneeuwvrij………maar ja die sneeuw!


Isfjorden, in de gemeente (kommune) Rauma. Daar wonen we. Eén van de voornaamste reden dat we hier wonen is dat dit gebied echte seizoenen kent. Nu wil ik daar niets aan af doen, want dat is ook echt zo. Maar vroegah (was alles beter) hadden de Nederlandse mariniers hier hun wintertrainingen omdat het gebied ruig, onherbergzaam, koud en sneeuwzeker was. Al een aantal jaar zijn zij meer richting het ‘noorden’ gevlucht doordat de kou en de sneeuw het steeds vaker af liet weten. En datzelfde ervaren wij nu op dit moment. Wat dat betreft, een stukje vergane glorie. Terwijl ons berichten uit Nederland bereiken over temperaturen van -20 graden en eerste schaatswedstrijden op natuurijs, leven wij hier met een schamel zonnetje op de bergtoppen en temperaturen die schommelen tussen de -2 en +8. Er is een ruime maand geleden een bak sneeuw gevallen en daarna is er totaal niets meer gevallen. Gelukkig is alles (hier) niet weggesmolten, maar zo langzamerhand beginnen we ons toch wat meer op de zomer te verheugen in plaats van op de skitochten door de bakken sneeuw die de komende twee maanden nog kunnen komen. Ik geloof wel dat we slechts 1 vlokje nodig hebben om dat gevoel weer te doen keren………… Het vriest hier nu in ieder geval weer lekker!

Het tekort aan sneeuw in het dal zorgt er ook voor dat het ‘rundeski’ (langlaufen voor de kinderen) uit moet wijken naar een alternatieve plek. We hebben hier in het dal een verlichte loipe, maar daar is de sneeuw tot blank ijs met gaten verworden. Nu wordt het iets hoger op ‘stor myra’ (groot moeras) gehouden. Hier ligt een fantastisch mooi en uitgebreid loipe gebied met een nadeel…….geen verlichting. En zo gebeurt het dat er iedere dinsdag avond een gigantische slinger met koplampjes over stor myra trekt. En we waren eerst wat sceptisch, maar het werkt fantastisch! De felle lampjes tegen de spier witte sneeuw maakt het tot een lichte en speciale sfeer en de kinderen vinden het onwijs leuk.

Naast het langrennen zijn we de afgelopen weekenden ook bijna altijd in Bjorli (skigebied) te vinden. Dit ligt wat hoger en meer land inwaarts en daar zijn de sneeuwcondities verrassend perfect! De zon komt ondertussen ruim boven de bergen uit en dat maakt het er heerlijk skiën. Dat is dan weer het voordeel dat de sneeuw maar uit blijft, bijna iedere dag is het strak blauw en volop zon!
Ook voor Sjoerdje hebben we nu echte ‘slalom’ski’s gekocht. Fantastisch leuke beleving! Zoals gebruikelijk staat ze niet te springen om ’s wat nieuws te proberen, maar na al het geduld van de wereld laat ze zich op de ski’s het kinderweitje (half) op duwen waarna ze helemaal zelf naar beneden glijdt. En hoe ze het doet, vraag het niet, maar ze kan zelfs bochtjes sturen. Ik kan me nog heel goed herinneren dat mij dat niet zo lukte de eerste keer dat ik op de latten stond! Maar goed, niet te vroeg juichen, afgelopen zondag had ze er echt geen trek in, en dan kan je het bij haar ook maar beter niet proberen want je trekt altijd aan het kortste eind bij Sjoerdje……
En Freeke? We moeten echt full speed gaan om die bij te houden! Die griet heeft geen idee wat ze nu al kan, en ze denkt dat het normaal is ook! Dat is dan wel weer gek, voor haar is dat ook heel normaal……….dat je ff een zondagje gaat skiën.

Een gezin met jonge kinderen dat is druk. Misschien stellen we ons aan, maar ik denk dat iedereen die op dit moment jonge kinderen heeft nu ja-knikkend toegeeft. Wat dat betreft maakt het niet uit of je hier of in Nederland woont. Een verschil is wel dat we in Nederland nog wel eens ‘onze handen’ vrij hadden. Hier hebben we totaal geen oppas, en dat valt wel zwaar. Sanne en ik hebben echt nooit tijd samen, en dat missen we erg. Dus het voornemen daar verandering in te brengen, krijgt snel gestalte. Een stagaire bij Sanne op de Barnehage hebben we gevraagd om oppas te willen zijn en dat wil ze graag. Ze kent Sjoerdje al en Freeke van 1 x zien op een verjaardag. We hebben een ouderavond van school, dus een goede test.
Toen we terug kwamen was ze nergens meer te bekennen. Haar jas en schoenen waren er nog wel, maar zelf was ze weg. Na wat zoeken bleek dat ze op het krukje naast Sjoerdje haar bed aan het zingen was. Sjoerdje had haar gezegd dat dat moest……..tja, die regelt het wel.
Nu hebben we met haar afgesproken dat ze iedere woensdagavond komt oppassen, en dat wil ze heel graag. En wij ook! Eindelijk kunnen we ons aan de modeterm ‘qualitytime’ schuldig gaan maken. Zo zijn we afgelopen woensdag naar een superslechte siencefiction film geweest in de Bioscoop van Åndalsnes. Alleen maar omdat het kan!! Tjeetje, wat gaan we deze woensdag avond nu weer doen?

Om nog een beetje contrast aan te geven…..Tijdens de ouder avond werd er door wat ouders geklaagd dat er te veel ‘på tur’ gegaan werd en dat de kinderen zo vaak met school gingen skiën. Toen we dezelfde avond thuis kwamen zag ik daar prinses Irene op het Nederlandse journaal pleiten voor 1 ‘buitendag’ per maand voor schoolkinderen in Nederland. Zo heeft iedereen zijn eigen problemen……

Gefrustreerd gaan we dagelijks met strak blauwe lucht en maximaal zon naar ons werk. Totdat het teveel wordt. Sanne en Sandra halen Harald en mij over (niet veel voor nodig) om een vakantiedag op te nemen en dinsdag een tocht te maken. Door het gebrek aan sneeuw wordt het lastig om een skitocht te maken. Sandra en Harald hebben net stijgijzers en een pickel gekocht omdat ze tijdens wat toerskitochten in situaties kwamen waar het beter was om op stijgijzers door te lopen. Wij hebben die dingen uit ons bergsport verleden nog ergens liggen, en zo ook de bijpassende bergschoenen. Een leuk plan om daar weer eens mee aan de haal te gaan. De Galtåtind wordt het doel voor die dag en het wordt een heerlijke tocht! De sneeuw is inderdaad bijna overal knetterhard, met nog net een licht bros laagje die het lopen op stijgijzers prettig maakt. Zo lijkt het een hele alpiene onderneming met z’n viertjes op stijgijzers met pickel in de hand op weg naar de top van de Galtåtind.
Terug in het dal, roepen de verplichtingen weer. Als de sodemieter Sjoerdje en Freeke ophalen, eten en met de koplamp op in het donker rondjes skieen……….

Dan hadden we nog een heugelijk feit te vieren de afgelopen dagen. 28 januari werd Sjoerdje dlie jaar!! Dolgelukkig werd ze wakker en werd overladen met kado’s die opgestuurd waren. Dit was eigenlijk voor het eerst dat ze heel bewust haar verjaardag meemaakte, en dat was erg leuk. De zaterdag erop hebben we een paar vriendinnetjes uitgenodigd (+ouders) om het gemis van familie wat te compenseren. Het was erg leuk voor de kinderen en voor ons om ff bij te praten met de verschillende ouders. Ze is nu echt drie, en het beloofd een spannend jaar te worden. Ze is in volle vaart met haar taal en zindelijkheid………………..ze is erg leuk en eigenwijs…..

Voor Freeke ook een mijlpaal………….haar voortand er uit! Tjongejonge, wel 100x gezegd: ‘trek ‘m eruit joh’, maar dan eindlijk na de tweede kopstoot van Sjoedje is ‘ie er uit.
Verder zijn we voor Freeke als een gek een nieuwe garderobe aan het aanschaffen. Ze is plotseling overal uitgegroeid. Het wordt zo’n grote meid, dat gaat hard opeens!!

KERSTMIX

De kerstboom is de deur weer uit, alle kerstversiersels weer in de doos op zolder. Het enige wat nog herinnert aan kerst is de kerstverlichting buiten aan de veranda, want voor de Noren houden we de schijn nog op trouw de 25 kerstdagen mee te vieren. Ja, want als je Noren hun gang laat gaan vieren ze gedurende alle maanden met de R het keRstfeest. Ze hebben het echt zonder lach op hun gezicht over 12e kerstdag. Nu was deze periode al niet mijn favoriet maar hier word ik helemaal gek!
Begrijp me niet verkeerd, want wij hebben kerst wel op een leuke manier gevierd. Patrick (ondertussen onderdeel van het gezin als ‘pletlit’), Wendy, Juul en Pleun zijn de kerstweek bij ons geweest. Natuurlijk was daar de (niet eens) stille hoop op een witte kerst. Nu hadden we de weken ervoor een pak met sneeuw en kraakheldere lucht en strenge vrieskou (+ veel maanlicht, zie foto). Helaas, vlak voor hun bezoek kakte het weer in en begon het te dooien en te regenen. Het maakte het spelen rond om het huis iets minder idyllisch maar een paar meter hoger kwam de regen als sneeuw naar beneden, dus hebben we die maar benut!

Bij aankomst wist Patrick zich te herinneren dat Sanne die oude Honda (zonder stuurbekrachtiging) altijd zo netjes achteruit de oprit op reed. Met dat in zijn achterhoofd parkeerde hij keurig achteruit hun gehuurde Ford Focus tegen de vangrail! De trend is gezet, daar zijn ze dan! Wat past er veel in zo’n Focus! Wat een overvloed aan hagelslag, kokosbrood, speculaassmeersel, scones, etc,etc. Een erg leuke bijkomstigheid was dat Patrick in Nederland nog twee paar super mooie sneeuwschoenen (van die rackets onder je schoenen, alleen dan modern) op de kop heeft weten te tikken. Op de belofte aan de douane dat hij de piloot er echt niet mee ging bedreigen, mochten ze bij gratie mee in het vliegtuig. Een geluk voor ons, helemaal top!!
Juul en Pleun waren een beetje sceptisch om met kerst naar Noorwegen te gaan. Het bleek dat ze de kerstboom in huis in geen geval wilde missen. Patrick en Wendy hebben voor vertrek de boom opgezet in hun huis en hier aangekomen mochten ze als verrassing hun eigen kerstboom uitzoeken uit het bos (bij Enne en Annie). Uiteindelijk stonden natuurlijk de volwassenen te kibbelen over welke boom het meest geschikt was en werd er eentje omgezaagd. Daarna nog ff een bezoek aan de stal met allemaal koeien en schapen. Klinkt leuk maar in de praktijk zijn de kinderen natuurlijk alleen maar bang voor die giga grote koppen met mega lange tongen die naar je uithalen als je keurig door het midden tussen de hokken doorloopt!
’s Avonds lopen we met fakkels naar Øvre Kavli alwaar de Kerstman zal verschijnen en zelfs voor ieder kind een kadootje heeft. Ook had de kerstman aan Pløn en Jul gedacht, waarschijnlijk wist hij dat hij twee dagen erna pizza met ze zou eten…… Ondanks het feit dat op het moment dat het gezellig wordt, de Noren en masse pleite gaan, heeft het toch een aparte sfeer zo in het donker met alle fakkels!

In Bjorli, ons skigebiedje, daar komt de regen als sneeuw naar beneden en dat komt op zich goed uit. We pakken de spullen en stressen wat om op tijd weg te rijden. Nog ff tanken en door naar Bjorli. Patrick stuurt soepel over het stoepje met de huurauto en volgt ons het Romsdal door. F&%ck, de ski’s van Freeke vergeten, wij keren om zij rijden door. Ik zeg nog tegen Sanne: het lijkt wel of……….en als we vlak bij ons huis zijn belt Patrick. Lekke band! Stoeppie gepakt. De band is zodanig beschadigd dat het meegeleverde spuitbusje weinig zal helpen. Dan maar de Noorse ANWB inschakelen.
Wij rijden door naar Bjorli en zij komen later. Nog ff lekker geskied en ook Juul, aangemoedigd door Freeke, krijgt de slag weer te pakken! Sjoerdje en Pleun zijn niet meer te stoppen op de billenslee!

We lassen nog een mannen- en vrouwendag in. De volgende dag is het beste weer voorspeld, dus plannen de vrouwen een sneeuwschoentocht naar Skarseter. De dag daarna plannen de mannen en sneeuwschoentocht naar Moanebba.
Sanne en Wendy vertrekken in de regen en de kou vanuit huis de achtertuin in. Gedragen door de ‘Truger’ lopen ze over de sneeuw naar Skarseter zo’n 500 meter hogerop. Gelukkig klaart het af en toe op en hebben ze tussen de (nu sneeuw-)buien nog wat uitzicht tijdens hun lunch met koppie thee. Na veel discomuziek en geleuter hebben Patrick en ik de kinderen in de sneeuwpakken gehesen en zijn we op een grote helling gaan sleeën met de kinderen. Deze helling ‘sommerfjøs’ is precies het eindpunt van de wandeling van Wendy en Sanne. Vlak nadat we elkaar daar treffen gaat de Sauna (ja, hij doet het!!) aan en warmen Wendy en Sanne zich daar op.
Die avond is het julaften (kerstavond, 24 dec) en is het gebruik de pakjes onder de boom uit te pakken. Dat doen we dus ook gretig. Iedereen wordt zwaar verwend en als de kinderen uitgehyperd zijn, gaan ze naar bed. Wij ploffen daarna neer en zetten de door mij gekregen, zwaar gesponsorde, extreme HH ski DVD op. We drinken een biertje en veranderen onze sneeuwschoentocht, bij het zien van deze DVD ,alsnog in een toerskitocht naar Skarven. Patrick blijkt na een nog biertje plotseling toch de skischoenen van Sanne te passen….

Vroeg gaan Patrick en ik op pad naar Skarven. (Het was prachtig weer.) We willen niet al te laat thuis zijn want ’s avonds wachten Jone en Hilde op ons met pizza en wij zouden het voor- en nagerecht voorbereiden. En zo loop je op eerste kerstdag met toerski’s in de bergen. Tja, en dat is kerst zoals kerst bedoelt is! Voor Patrick nog iets onwennig, want hij is niet gewend met ski’s omhoog te lopen. Hij heeft het zwaar op weg naar de top maar geniet met volle teugen vol zuurstof! Op de top genieten we van het uitzicht, een koppie thee en een bammetje. Schrijven onze namen in het topboek en trekken de stijgvellen van de ski’s. We lopen nog even ca.30 meter terug met de ski’s in de hand tussen stenen door en klikken de ski’s onder……..zo heb ik het nog nooit mee gemaakt. Zoooo licht, zooo fijn, zooo makkelijk. Wat kan die sneeuw verschillend zijn! Jodelend slalommen we naar beneden totdat we in het bos terecht komen. En tja, daar moet Patrick me toch een paar keer helpen wanneer ik dat bijzondere mosje op die ene boom ongewild van wat dichterbij moet bekijken. Patrick durft te gaan, ik merk dat ik na m’n enkel- en knieblessure toch (te) voorzichtig ben. Geen zin in nog een seizoen naar de knoppen!
Helaas geen tijd voor ons om een rondje sauna te pakken, maar gelijk door naar Jone en Hilde die ons warm onthalen. Heerlijke pizza. Het voorgerecht laten we zitten, we arriveerden iets later dan gepland. De Jappen (in NL marsen) worden wel gesmolten tot saus over het toetje. Patrick en Wendy worden nog even gedwongen om hun leven te wagen over de ijzige oprit op een tradiotionele spark (slee), maar gelukkig loopt dit goed af! Na een gezellige avond taaien we af!

Nog een daggie geskied/gesleed met z’n allen en daarna zwaaien we ons bezoek de volgende ochtend weer uit. Zij gaan zich nog een dagje vermaken in Lillehamer voordat ze het vliegtuig terug nemen. Gelukkig hebben ze het eigen risico afgekocht van de huurauto want die ster in de ruit zat er ook nog niet…..

Wij kijken terug op een ontzettend leuke kerstweek en zien eigenlijk een beetje op tegen oudjaarsavond. We zijn namelijk uitgenodigd om te gaan eten bij Jone en Hilde maar willen liever lekker relaxed onderuit op de bank……. Sjoerdje is ziekig en Sanne is onderweg daar naar toe. Ik meld ons af en we krijgen direct bezorgde sms-jes of het wel goed gaat e.d.. Alles oke, kom maar oliebollen eten ’s middags. En dat doen ze. Heerlijk vinden ze de zelfgemaakte oliebollen (van Heleens’ oliebollenmix) en eigen gemaakte appelflappen!

Nog ff lekker een weekje vakantie met z’n vieren. We skieen, sleeen en spelen wat met z’n allen. Met name dat spelen heeft voor Freeke, mij en Sanne en nieuwe dimensie gekregen. Want naast een megagrote TV heb ik samen met Sjoerdje in Molde een heuze Nintendo Wii gekocht. Een beetje afgekeken bij vrienden van ons waarvan de kinderen onwijs leuk met een playstation speelde dachten wij in de Wii een ideale ‘slechtweer bestemming’ gevonden te hebben. Een waanzinnige spelcomputer waarbij je niet passief op de bank kan blijven zitten omdat je daadwerkelijk fysiek de activiteit op het scherm moet voordoen! Verwende nesten….ja dat zijn we….so what!

Afgelopen weekend hadden wij de temperaturen overdag die nu in Nederland ’s nachts aktueel zijn. Zaterdag gesleed met de kinderen en zondag hebben Sanne en ik voor ons zelf gekozen. Eerst Sanne på tur op de sneeuwschoenen en daarna ik. Degene die thuis was deed het huishouden, terwijl de ander met prikkende lucht in de neusgaten een tocht maakte, toch ff een lekkere afsluiting van de vakantie. ’s Avonds nog uitzweten in de badstue (sauna) en na (weer) een heftige ski-DVD het bed in.

Het gewone leven roept weer en is, as we speak, nu weer in volle gang……..