KORT VAN STOF

De blog geeft je wel eens de indruk dat we onvermoeibaar zijn, maar zie hieronder het tegendeel...........


Nu hadden we eens geen oppas op de woensdagavond, dus Sanne is alleen naar innebandy (zaalijshockey)gegaan. Ze reed mee met Aslak. Hier wordt het ondertussen niet meer donker 's nachts en deze avond was het strak blauw en kraakhelder. Aslak zat te mijmelen dat dit een perfecte avond voor een 'nachtwandeling' zou zijn. Sanne kent me, en zei hem dat ik vast wel in was voor een nachtelijk tochtje. Inderdaad, half twaalf 's avonds melde ik mij bij de boerderij van Aslak en met onze sneeuwschoenen aan de rugzak beginnen we een rete steile tocht dwars door het dichte bos richting de top van Snortungen, een top recht achter ons. Op de steile sneeuwrug trekken we de sneewschoenen aan en lopen tot een zadel door. Hier genieten we van prachtig uitzicht en een goede kop koffie. 2.30 waren we weer terug. Het was in het echt lichter dan de foto's doen vermoeden.




Op een mooie zondag met Aslak en zijn kinderen (Iver & Astrid) en vriendje Jonas en vriendinnetje Ida een prachtige wandeling onder de trollwand gemaakt. Je volgt de hele tijd de oever van de Rauma rivier en kijkt de hele tijd in het machtige Trolltindane massief. Ontzettend imponerend! De kinderen vermaken zich uitstekend op het afwisselende bospad en de verschillende strandjes die we tegen komen. Heerlijk daggie!




Voor de winkel waar ik werk heb ik zo'n 300 jojo's ingekocht. Een of andere leverancier heeft me wijsgemaakt dat jojo-en weer 'in' wordt deze zomer. Met alle macht probeer ik hier de trend te starten, de eerste aanzet daartoe is Freeke en Sjoerdje leren jojo-en en dan naar het kinderdagverblijf en school sturen en gaan showen...... Ik ben al 1 doos kwijt, nog twee te gaan.
Deze foto geeft tevens de twee afwijkende karakters van de meiden weer..... The beauty and the beast?


Onlangs zijn we ook een paar keer met z'n allen en wat aanhang gaan klimmen. Bij Åndalsnes heb je een mooie steen van 15 meter hoog in een zonnig weiland waar je leuk op kunt klimmen. Leuke uitdaging voor de kinderen!








De turmålkonkurranse (tochtdoelwedstrijd) is in alle hevigheid losgebroken. Een doel is Ryggevatnet. Een mooie vlakke wandeling naar een ydillisch meertje. (Samen met Stein, Anne, Ida en Jonas)



Tja, of je het nu wilt of niet. Ieder jaar wordt het ook weer 17 mei. Dit is de Noorse nationaaldag, zoals koninginnedag in Nederland alleen dan heel conservatief en traditioneel. We hebben het glansrijk doorstaan dit jaar. Niet alleen de kinderen waren in sfeer met vlaggen en het volkslied (oeps, ze kennen het wilhelmus niet eens.....) maar ook Sanne was in het sjiek lang en ik paste mijn maatpak van 10 jaar geleden ook nog prima (hiervan geen foto...haha, maar mensen gingen me bijna serieus nemen). Gelukkig na het traditionele gehannes met Aslak Moanebba (een berg) op gerend :-)



Wederom in het kader van de turmålkonkurranse staat deze zondag in het teken van Stor Aksla expeditie. 's Ochtends proberen we ons 'prikje' in de wedstrijdkaart te krijgen door deze berg/rug (Stor Aksla)te beklimmen vanaf Kavli Heian. Er ligt nog erg veel sneeuw en we komen de wild stromende beek niet over. Thuis ga ik met de kinderen op de WII spelen en Sanne probeert het vanuit het dal langs de sneeuwvrije kant nog eens. Toevallig genoeg is de organisatie van de 'wedstrijd' net de priktang aan het verplaatsen naar de echte top. Eerst stond deze namelijk iets lager omdat er nog teveel sneeuw lag. Dus Sanne wel op de top, maar geen prikken. Dan na het eten en de kinderen op bed, ren ik ook nog naar boven en vind dan eindelijk de priktang en prik voor heel de familie.....niet doorvertellen hoor!


Sanne en ik zijn samen een doordeweekse dag vrij en hadden besloten onze laatste skitocht van dit seizoen te maken. De weersvoorspelling was matig en eigenlijk hadden we allebei geen zin meer om te skieen. In plaats hiervan zijn we op de sneeuwschoenen naar Hestebotn gelopen. Dit is een klein hutje die direct onder de stiel westwand van Kirketaket en midden in het hoefijzer Søre Klauve, Klauva en Kirketaket ligt. Een prachtig alpiene plek. Ons geluk wilde dat we in het zonnetje naar de hut liepen. Toen we in de hut wat dronken trok het dicht en begon het te sneeuwen. Toen we vertrokken, trok het weer wat open en konden we genietend weer terug.

Check die cruiseboot aan de kaai bij Åndalsnes. Een magnifiek doorkijkje :-)






Ik heb mezelf op klimkursus gestuurd. Aangezien hier veel klimroutes afzekering met 'natuurlijke' zekeringen vereisen, vond ik dat ik bijscholing nodig had. Ik heb dat vroeger wel wat gedaan, maar voelde me niet zeker genoeg. Voor de klimleken, natuurlijke zekeringen leg je zelf aan in de rots in de vorm van klemblokjes en -aparaatjes tussen spleten in de plaats van geboorde haken in de rots. Je kunt je voorstellen dat dit een nauwkeurig klusje is, dat goed moet gebeuren. Als de zekering niet goed is heb je dus kans ver te vallen.........
Gelukkig was de kursus een bevestiging dat ik het goed deed en dat voelt goed. Tevens heeft de kursus mij kennis laten maken met een prachtig en groot klimgebied vlak naast Molde 'Julsundet' vanwaar je een prachtig uitzicht over de schiereilanden (o.a. Gossen en Ona)en de oceaan hebt.


Wederom turmålkonkurranse. Nu Randsetfjellet. Mooie tocht met mooi weer. Maren-Marie (vriendinnetje Freeke) en haar moeder waren er ook bij.



Turmålkonkurranse "Einangseter"

Check wederom die cruiseboot (dit is weer een andere). Dat blijft zo'n bizar gezicht, zo'n grote boot in dat fjord.



Afgelopen woesdag was ik vrij en Sanne was aan het werk (jaja, ze is begonnen in het ziekenhuis in Molde!) Aslak en ik hebben de laatste tijd een aantal routes geklommen, en nu dan maar de kursus in de praktijk brengen. Norafjell is een berg vlak naast de Trollwand en daarmee klim je in een gigantische omgeving. Norafjell kent veel routes maar heeft geen enkele haak. Kortom alles zelf leggen. Slechts voor het abseilen zijn aan een andere kant haken aangebracht. Samen hebben we een aantal touwlengtes geklommen wat zowel spannend als erg leuk was. Eind van de middag een abseilhaak gezocht en daar gelunchd. Plotseling werden we opgeschrikt door twee gigantisch bommenwerpers en twee F16 straaljagers die giga laag door het dal scheerden. Met een enorm kabaal kwamen ze bij ons op ooghoogte voorbij. Dit was zo onwerkelijk! Kortom, een fijn dagje met weer veel indrukken :-)

DE LENTE LAAT OP ZICH VENTE

In de winter doen de kinderen aan rundeski. Ze krijgen een nummer en skieen dan wekelijks zoveel mogelijk rondjes op de langrennski's. Ze genieten ervan! Ondanks het feit dat het weer dit jaar niet heel vaak meewerkte wil Sjoerdje alleen maar op rundeski. Half april wisselt het rundeski af met fietstochten en orientatiespelen in het bos. Dat is zo gepland, omdat rond deze tijd de sneeuw niet meer in het dal ligt. Zo niet dit jaar. De sneeuwcondities in de bergen zijn goed, en soms gevaarlijk te noemen. En zo af en toe komt er nog gewoon een laagje bij.
Trots nemen onze dochters, en de rest van jeugdig Isfjorden en Åndalsnes, de medailles en skitroffeën in ontvangst. Wij zijn klaar voor de lente, maar de lente nog niet voor ons!

Tja, als de sneeuw er dan toch nog ligt, dan moeten we die maar benutten..... Ik had weer 'ns een tussendoordagje en heb nog niet op Kirketaket gestaan dit jaar. Sanne ziet het nog niet zitten om mee te gaan en ik vraag Aslak mee. Hij heeft er veel zin in en we gaan op pad. Het weer is niet echt goed maar wel stabiel kwakkelig, geen grote weersomslag in ieder geval. Helaas had het gevroren 's nachts en was de toplaag knal hard. We stiefelen omhoog en boven op de Steinberg, die een lange bergrug naar Kirketaket vormt, houden we een uitgebreide lunch onder dreigende luchten die voor mooi uitzich zorgen. We komen niet op de ski's omhoog doordat het verijst is. Aslak haakt af en steekt af de flank in waar die op mij wacht. Ik ga met ski's op m'n rug verder en trap treedjes en kom zo boven op de top. De wolken komen op en het stormt. Snel weg hier. Afdalen op waardeloos harde bobbels door een steile flank totdat ik op het punt kom waar Aslak op me wacht. Daar wordt de sneeuw zachter en hebben we nog een heerlijke afdaling naar het dal. Beneden bij Kavliseter bekijken we nog de megalawine die zo'n drie weken geleden voor veel tumult heeft gezorgd in het rustige Isfjorden. Een rare maar toch wel weer een leuke tocht......

Eindelijk begint het er dan op te lijken. Iets fris nog, maar wel strak blauw en heerlijk zonnetje. We hangen de fietshanger achter de fiets en vragen Ida, een vriendinnetje van Sjoerdje, en Astrid, een vriendinnetje van Freeke mee om naar Kolmanneset te fietsen. Ida en Sjoerdje in de aanhanger sammen met de lunch en Freeke en Astrid fietsen zelf. Kolmanneset is een heerlijk (kiezel-)strandje met fenomenaal uitzicht wat wel 'ns eerder beschreven heb. Kinderen hebben het heerlijk, dus wij ook! Goddelijk zo'n daggie!

Dwangmatig als ik ben, heb ik volgende ochtend de wekker gezet m'n rugzak gepakt en Vengedalen ingereden om Hurrungen op te gaan en af te skieen. Rond die tijd ben je in de verste verte de enige die onderweg is. Het is weer koud geweest 's nachts en ik kom snel boven. Net boven de bomengrens gaat het zelfs door droge poedersneeuw! Prachtig uitzicht op een heerlijk zonnige en windstille top! Vanaf de top tot aan de bomengrens ski ik genietend naar beneden, maar dan krijgt mijn zelfvertrouwen een giga deuk! Juist nu ik net in alle soorten sneeuw lekker naar beneden kom (dat dacht ik dus) tref ik tussen de bomen zachte sneeuw aan bedekt met een ijslaag van zo'n 3 cm. Zolang je vaart houdt, blijf je op de ijslaag maar bij een bocht zak je er doorheen en kun je (ik in ieder geval) geen kant meer op. Zodra er weer een boom recht op me af komt moet ik me gewoon laten vallen.........dit is vernederend! Ik knoop voor de laatste paar meters de ski's op me rugzak en loop naar de parkeerplaats. Ondertussen is de rest van het skivolk ontwaakt en krioelt het van de skiers. Hopelijk heeft niemand mijn bosavontuur gezien en treffen zij het beter doordat de zon de ijslaag zacht maakt.
De rest van de dag eten we lekker wafels bij Lisbeth, Bjarne en hun kinderen.

Ach we hebben weer een plannetje. Hoe ontzettend ik de huttencultuur hier verafschuw, er is toch een plek waar wij ons een minimalistisch hutje wensen. Dat is op Loftskarseter. We zijn nu druk bezig om dit voor elkaar te boksen. We doen dit samen met Aslak, hij heeft de materialen en het recht daar een hutje te bouwen. Aan de andere kant van het dal staat precies zo'n hutje als dat wij op het oog hebben. Ik ben er 's avonds naar toe gelopen om foto's te maken. Het zal niets meer worden dan een balkenhutje met slaapplaatsen en een kachel. Het wordt geen vakantiehuisje, slechts een overnachtingsplekje, voor af en toe een weekendje en een mooie uitvalsbasis voor prachtige wandelingen en skitochten.
Laatst zijn Sanne en ik op een hagelachtige dag op de sneeuwschoenen naar Loftskarseter gelopen om een plekje uit te zoeken :-) Het zal ons benieuwen of het er van gaat komen. Het gaat niet zomaar. Eerst moeten alle grondeigenaren het goedkeuren, daarnaast is het een beschermd gebied dus die moeten er ook in mee gaan en dan moet de kommune er nog een oordeel over vellen. Als al het licht op groen staat, gaan wij eens rustig kijken of we dit geintje wel kunnen betalen........

Vandaag is het 1 mei. In Nederland werken ze dan gewoon door, hier is iedereen vrij en worden er evenementen georganiseerd of gekonformeerd (belijdenis). De zoon van Lisbet en Bjarne konformeert en dat is een mega happening waar die gast veel geld mee op haalt. Lisbeth heeft Sanne gevraagd om te helpen met eten maken voor de 35 gasten, dus die is mooi de klos maar ze doet het graag.
Freeke heeft de afgelopen weken op school getraind voor een estafette loop die vandaag gehouden werd in Vågstranda. Een dorpje op 40 min. rijden richting Ålesund. Het is een terreinloop en ze is er stikzenuwachtig voor. Ik zeg dat het niets is. Ze heeft immers in het kultuurhus en tijdens het fjellfestival zonder problemen voor meer dan 1000 man gedanst!? Ja, zegt ze, maar dat is geen wedstrijd! Tja, da's Freeke, beetje faalangstig........ik ken er nog een......
Puntje bij paaltje rende ze iedereen (ook nog 'ns allemaal jongens) er vierkant uit maar kwam de spanning er als tranen uit nadat ze klaar was. Maar ze wilde het echt zelf! Haar team werd eerste, geweldig goed! Weer zo'n mooie medaille erbij. En ja Sjoerdje.......... die is ontzettend knap in zich zelf te vermaken. Genoten van die griet vandaag. En als ze het echt niet meer weet, gaat ze gewoon gekke bekken trekken!

Dan nog één fotootje. Onze dochters zijn ondertussen echte Noorse patriotten en tekenen in hun vrije tijd de Noorse vlag. Hier de creatie van hun beide.

En als klap op de vuurpijl nog een positief bericht van het arbeidsfront. Sanne gaat, zoals het er nu uitziet, haar oude beroep weer oppakken. Ze is in contact gekomen met EEG afdeling van het ziekenhuis in Molde waar ze waarschijnlijk iemand nodig gaan hebben. Zojuist heeft ze een aanbod gekregen een vakantie-vervanging te komen doen en bekijken ze de mogelijkheid tot een vaste baan. Helemaal top, en dit zou Sanne ontzettend goed doen. Niet alleen dat ze weer aan de slag kan maar ook nog in het vak dat ze zo graag deed in Nederland. Fingers crossed!