TWEE MAANDEN IN EEN DAG.....

Aanvankelijk was ons plan dat we aan zouden komen in Noorwegen, de kinderen naar de barnehage brachten en zelf even twee maanden relaxed zouden acclimatiseren. Dit zou betekenen dat we lekker de omgeving zouden opsnuiven zowel landschappelijk, sociaal als qua werkgelegenheid. Het liep ietsje anders doordat de verwachtte barnehage plaatsen er op het moment van aankomst niet waren. Dit betekende dat het opsnuiven zich beperkte tot de poepluiers van Sjoerdje en we sociaal waren met de kinderen en werkte aan ons gezinsleven. Natuurlijk is dat niet helemaal waar want als je ff naar beneden scrolt zie je ook uit de begintijd de nodige foto’s van gemaakte tochtjes. Maar wat we toch meer voor ogen hadden, was een tochtje zoals we die twee weken geleden gemaakt hebben.
Het ging bijna volgens plan. Ik had een woensdag vrij genomen, zodat we de kinderen met ontbijt al naar de barnehage zouden brengen (klinkt zielig, maar ze willen zelf niets liever!) zodat we direct op weg kunnen naar de Middagsfjellet. Een top die we vanuit huis kunnen zien die je via een mooie steile rondtur kan beklimmen. En daar gaat de telefoon……voor de zoveelste keer de afgelopen dagen. Sinds dat Sanne als vaste invalster op de lijst van twee barnehagens staat wordt ze dagelijks gek gebeld. Met gemak zou ze er een fulltime baan aan overhouden als ze zou willen. De woensdag die ik vrij heb genomen gaat er gewerkt worden, dus flexibel als we zijn, neem ik de donderdag vrij.
Prachtig weer, blauwe maar erg frisse lucht luidt de donderdag in. Kinderen naar de barnehage en wij op pad…uh….på tur natuurlijk. De fiets gaat mee en zetten we 3 km vooraf aan de parkeerplaats, want ik weet nu al dat we waanzinnig gaan balen als we die laatste 3 km over een breed verhard pad naar de auto moeten lopen. Je begrijpt, dat lopen is puur functioneel en niet voor de lol. De auto geparkeerd en in de schaduw vertrekken we bepakt en gezakt. In het begin ff wat moeite met het juiste pad te vinden, maar dat duurde niet lang. Snel stijgend richting de rechter waterval van de Tverrberge. Het is de bedoeling dat we langs de waterval omhoog klauteren (afgezekerd met wat kettingen) en dan verder langs prachige meertjes door een puinbak de top van de Middagsfjellet bereiken. De tocht is steil maar prachtig! De uitzichten zijn uniek. De landschappen met de continu combinatie van bos, mos, rots, water, sneeuw en ijs die is volgens mij zo noors. Nu ben ik geen wereldreiziger, maar in de alpen ben ik het op deze manier nog nooit tegen gekomen. We zijn blij als we uit de schaduw in de zon terecht komen, maar hier staat dan wel weer gelijk behoorlijk wat wind. Maarja, daar zijn we dan wel weer prima op gekleed.
Het uitzicht vanaf de top valt een beetje in het niet door alle prachtige ‘doorkijkjes’ waar we al op getracteerd zijn. Langs de andere kant van de berg langs een belachelijk steil pad naar beneden. Na al het moois wat we al gezien hebben komen we hier in paradijsje terecht. Kvanndalen is een lang gerekt dal en eindigt bij de ruige Kvanndalstind met een hangende gletsjer boven het dal. Iets rechts ervan ligt de Store Vengetind (onze huisberg) eveneens met een mega spletenrijke gletsjer boven het dal. Door het dal loopt een bruisende rivier van smeltwater en het dal is verder bezaaid met rotsblokken van zo’n 3, 4 a 5 meter hoog. In deze setting zo’n waanzinnig boulder gebied. Het duurt lang voordat je het dal uit bent en dat geeft me de tijd om redenen te verzinnen waarom hier nooit over geschreven is in een bouldergidsje. Ik kom niet verder dan dat het te ver lopen is vanaf bewoond gebied (ca. 1,5 uur) en dat het her en der vrij nat is. Maar ze kunnen me wat, ik ga hier zeker een keer naar terug met m’n klimschoentjes en crashpad.
Om vier uur staan we bij de fiets en om half vijf sluit de barnehagen. Het is maar goed dat we bijna de volledige 7 uur lopend hebben doorgebracht, anders waren we dus mooi te laat geweest. Haastig spring ik op de fiets op weg naar de auto. Dat die kl(/&%(&te 3 km ook nog eens omhoog loopt was ik even vergeten, dus ging ik binnen 5 min. ff stuk (‘ja, maar jij wilde toch zo graag tussen de bergen wonen’ hoor ik je denken). Vijf voor half vijf haalden we onze dochters weer op.

Het werken van Sanne brengt als bijkomend voordeel met zich mee dat we redelijk wat uitgenodigd worden door Noren. Dat kan geen kwaad voor de intergratie natuurlijk. Naast alle sportactiviteiten die Sanne met haar ‘collegae’ doet, kregen we vrijdag ook een smsje of we ook ’s middags naar Hellerøra kwamen. Dit is een plek boven het dal van Isfjorden met een gapahuke (grillplek, gedeeltelijk overdekt door takken). Hier treffen wat ouders met kinderen zich. Ieder heeft z’n broodjes en pølser bij zich en de rest kun je bedenken. Kinderen zijn de hele tijd heerlijk aan het spelen in het bos en de ouders zitten ook gezellig bij elkaar. Zodra het donker wordt, en daarmee ook een stuk kouder verzamelt iedereen zich meer rond het vuur. Dit soort dingen beleef je wel eens op een schoolkamp of een vakantie maar toch niet gewoon in de dagelijkse ‘sleur’. Een heerlijke manier om het weekend in te luiden. Wat ons betreft een mooie belevenis! (beetje slechte kwaliteit foto’s maar die zijn met m’n telefoon genomen, vandaar)

Zondag brachten we Freeke naar een verjaardags partijtje van een vriendinnetje. Rijden we het terrein bij het huis op, staat er gewoon een groep van 7 a 8 rendieren in de tuin. Het woord ‘gewoon’ is echt letterlijk, want deze groep loopt hier dagelijks langs. Tja, ik wilde het alleen maar ff melden, verder niets……

Regelmatig doe ik een belrondje naar loodgieters hier in Rauma. Als je ze al te pakken kunt krijgen, is er geen afspraak mee te maken. Die gasten hebben allemaal veel te veel werk! Eindelijk een afspraak met één kunnen maken, komt ‘ie niet.
We willen namelijk een badkamer beneden hebben. Ookal kunnen we het meeste zelf wel doen, het leidingwerk wil ik toch wel goed laten doen. Het moet een douche met wastafel en een sauna gaan worden, dus enige haast is wel geboden. Oh, daar kijk ik zo naar uit!
Ook speelt het eigen boulderwandje nog. Langzaam beginnen we hiervoor ook onze ideetjes te maken. Nee, eerst de badkamer….maarja als je ideetjes hebt, kun je net zo goed alvast wat materiaal kopen. Kortom, we wachten nu alleen nog op de grepen en wat laatste slagmoeren en het wandje is ‘ferdig’. Ook daar heb ik heeeeel veel zin in. En wat dachtje van de combi boulderen, douchen, sauna, douchen. Mwoahhh, prima dacht ik zo…..

De schaduwzijde van deze week zat in m’n kaak. Of beter gezegd, m’n kaak zat er niet meer in…. Dinsdag tijdens het eten opeens een pijnscheut door m’n kaak. Dat was niet fijn. Daarna bij iedere hap pijn. Volgende dag naar de dokter en die gaf aan dat m’n kaak zo nu en dan ‘ns uit z’n gewrichtje gaat. Nu dus 10 dagen pijnstillers en als het aanhoudt een scan. Tja, in Nederland nooit naar de dokter en hier al twee keer serieus een beroep op de ‘lege’ moeten doen. Of zou het onbewust het ‘sjekken’ zijn van het altijd zo geroemde gezondheidsstelsel van de scandinaviërs.

Vrijdag weer ‘ns geprobeerd of het plaatselijke klimhalletje open was en verrek! Er waren wat mensen. Een leuk wandje met veel relief (zoals in Rocca in Gulpen) en weer ‘ns wat hoger dan 3 meter. Volgens mij werken de pijnstillers ook spierverslappend want over prestaties schrijf ik hier voorlopig maar even niets…..

Zaterdag winter inkopen gedaan in Molde. Als je wilt dat je kinderen wat andere kleding dragen dan de rest in het dorp, zul je het wat verder weg moeten halen. Dat hebben we dus gedaan. De kinderen weer helemaal in het nieuw met voornamelijk winteratributen. En of het nu werkelijk allemaal zo elegant is? Ordeel zelf en sjekk Sjoerdje!





Vandaag, zondag, een druilerig maar overwegend droge dag. Sanne is met Sandra lekker på tur geweest naar Kollen. Een top boven Gjerdsetbygda waar je in twee uur door zeer afwisselend terrein naar boven loopt en langs de ander kant weer naar beneden. Fantastisch uitzicht over de bergen die afgewisseld worden door meertjes en de fjord. Daarna hebben we met Sandra en Harald nog wat gegeten.


De sollicitatie waar ik het vorige keer over had, is helaas op niets uitgelopen. Ik was wel tot de laatste ronde door gedrongen maar m’n taalachterstand heeft er voor gezorgd dat ik niet de beste voor de baan was. Helaas, we zien wel weer verder……

Remko

FAKTISK

Tja, de titel slaat weer nergens op maar ik vind het zo’n leuk woord en ik zou het faktisk in iedere zin willen gebruiken. Maar het lukt me faktisk niet! Faktisk betekent ‘eigenlijk’, en niet zozeer het ‘feiltelijk’ zoals in het Nedelands, hoewel je het daarvoor ook goed kunt gebruiken. Het frustrerende is dat je die kleine brulaapjes op de barnehage het te pas en te onpas hoort gebruiken en mij lukt het gewoon niet. Als de gelegenheid zich voordoet in een gesprek vertaal ik het met ‘egentlig’. Dat is niet fout, maar lang zo leuk niet!!

De afgelopen tijd heeft er zich weer heel wat voor gedaan. Voor degene die alleen de plaatjes bekijkt zal de blog er weer net zo uit zien als altijd, dat betekent weer foto’s van de gemaakte turtjes. Ik zou bijna zeggen, je zou erbij moeten zijn, want wat ons hier op dit moment overkomt is niet normaal. Het landschap trekt iedere dag weer een nieuwe herfstjas aan en het is hier werkelijk onvoorstelbaar mooi. En door de speling van het licht is het iedere seconde opnieuw de moeite waard om naar te kijken. Je hoeft geen eind te rijden, klimmen, fietsen of wat dan ook om er deelgenoot van te zijn. ’s Middags een kop koffie bij ons op de veranda en slechts genieten wat er voor je gebeurt!

Åndalsnes heeft sinds een week een splinternieuw eigen Kulturhus. Hierin bevinden zich een theaterzaal, bioscoop, danszaal, feestzaal en bibliotheek. Voor de opening hiervan vond er een grote voorstelling plaats die gedirigeerd werd door een zeer beroemde Noorse dirigent die uit deze omgeving komt. De fanfare, het orkest, zangkoor en de plaatselijke (dans-)jeugd werkte hier aan mee. Dit was voor Freeke dus weer de kans om haar meest geliefde bezigheid op te pakken: DANSEN. In drie intensieve dagen (drie tot vijf uur per dag) verdeelt over twee weekenden werd er bij de kinderen een dans ingeramd die bij de opening vlekkeloos tentoongesteld moest worden. Mmmmmmmmm, drie tot vijf uur per dag? Dat is een mooie tijd om ff snel een leuk tochtje te maken in m’n eentje! Snel Nesaksla, de thuisberg van Åndalsnes, op om de betoverende wereld van het Romsdal in een opslag te kunnen bekijken. Eén woord: FANTASTISCH.
Dan is er zondagavond de uitvoering. De ouders van de meedansende kinderen worden wel geacht een kaartje te kopen, zoals te doen gebruikelijk tegen een belachelijk hoog bedrag. Dat kan telefonisch, via internet of gewoon van te voren aan de kassa. Ideaal! In zo’n gat als Åndalsnes loopt het zo’n vaart niet dus ik haal wel een kaartje ’s middags bij de kassa. Niet dus, direct vanaf de eerste voorverkoopdag uitverkocht!! Het gaat me niet gebeuren dat m’n dochter optreedt en dat ik er dan niets van zie. Stiekem alvast maar bij de generale repetitie naar binnengeslopen. !’s Avonds bij de voorstelling hebben ze vlak voor het begin nog een rij stoelen voor de eerste rij gezet, tegen dezelfde prijs verpatst, maar ik zat dan ook helemaal vooraan als trotse vader. Gevolg van de eerste rij was wel dat ik als onderdeel van de voorstelling mijn primeur kon maken als plaatselijke Idol doordat ik door een dame van de act ten dans werd gevraagd. Deze beker toch maar ff doorgespeeld…..slik
Freeke straalde en glunderde! Schrok toen ze zag dat ik helemaal vooraan zat en kreeg opeens een verlegen blik die je niet vaak bij haar ziet. Dat duurde niet lang en danste heerlijk met alle kinderen mee. Topavond!

Sanne heeft gesolliciteerd bij een barnehage. Voor proef mag ze twee weken invallen om van beide kanten te bekijken of het bevalt. Ze heeft de vaste baan niet gekregen, maar willen haar graag inzetten als vaste invalster. Wat faktisk neerkomt op een vaste baan zonder vaste verplichtingen . Ideaal. Dus Sanne is redelijk onder de pannen op het moment en het bevalt haar wel om niet de verplichting te hebben. Wel merk je gelijk dat het drukke leven direct weer terug is zodra we samen werken. Alles snel en gehaast volgens strikte afspraken, zo ging dat in Nederland en zo gaat het nu weer. Maarja dan wel in een mooi omgeving!

Vorige week zaterdag hebben we ons weer tussen de druisende massa begeven tijdens de Martnan in Åndalsnes. Een happening van 4 dagen met een tivoli (kermis) en allerlei kraampjes met locale nijverheden en specialiteiten, aziaten met de welbekende rommel en muziek/theater. De kinderen hebben genoten op de kermis en wij hebben ons halve weekloon omgezet in worsten. Elandenworst, Moederworst, Wijnworst en Rendierworst. .’s Avonds direct begonnen met een wijntje en flinterdunne plakjes Elandenworst. Stiekum in de keuken al geproeft. Gvd! Niet lekker! Maar ik zeg niets misschien ligt het aan mij en vindt Sanne het wel lekker. Maar die was er ook erg duidelijk over……….een dag werken zo in de prullebak! Jamerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr



De dag erna met z’n allen door Skorgedalen gelopen. Ongelooflijk die herfstkleuren! En de specialiteit van mijn vorige werkgever kwam hier goed van pas!
Bijna de hele weg tot over onze enkels in het water gelopen. Rubberlaarzen was hier beter schoeisel geweest, maar goed, dat mocht de pret niet drukken.




Afgelopen week heb ik een sollicitatie gesprek gehad bij een sportketen in Noorwegen. Helaas ben ik het niet geworden. Volgens zijn zeggen past mijn profiel volledig op de vacature alleen twijfelt hij zeer over de beheersing van de Noorse taal. En hij heeft gelijk, denk ik. Maar ik zag de vacature en ik dacht: dit is zo erg in mijn straatje dat ik gek ben als ik er niet op reageer, wetende dat mijn taalvaardigheid nog niet top is! Ach we zien wel weer verder. Bij m’n huidige werkgever wel aangegeven dat ik geinteresseerd ben geraakt in ander werk, zij zijn nu ook voor me bezig ander werk binnen Wenaas te zoeken. Wie weet leidt het allemaal wel weer tot wat………….

Ook deze week een ouderavond gehad van de barnehage. Leuk om te horen wat het idee is achter de dingen die ze met de kinderen doen. Maar wat volgens mij alleen in Noorwegen kan, is dat er 3 kwartier (en dat is niet gelogen) gediscusseerd is over het type, het merk en de hoeveelheid knækbrød dat de kinderen mogen krijgen. Verder waren de speeltoestellen nog niet vervangen omdat ze nog geen andere toestellen hadden gevonden die geheel uit natuurproducten bestaan. Verder heerlijk bakkie koffie gedronken met in plaats van een koekje een stuk meloen, ananas en een wortel.
Beetje cynisch, maar het is een fantastische barnehage waar natuurbeleving en zelfredzaamheid van het kind voorop staan. Soms slaan ze wat door maar we staan er helemaal achter!

Langzaam wordt onze week ook gevuld met activiteiten. Sanne is gevraagd om mee te volleyballen en doet dat nu iedere week en ik heb ieder weekend lekker geboulderd. Intens gelukkig ben ik als ik aan die blokken hang!! Samen met m’n bouldermaatje (nu nog Freeke) rij ik naar het bouldergebiedje hier tien minuten vandaan. Ik sla m’n mat open en ga klimmen en Freeke zoekt alle hazelnoten bij elkaar en beklimt alle bomen in de buurt. Al na de eerste plof op de mat hoor ik achter me zingen: haha, Remko kan niet klimmen, Remko kan niet klimmen. En gefrustreerd zeg ik dat dat bij boulderen hoort! Gelukkig kom ik nog wel een paar leuke routes/problemen door en langzaam komt het gevoel weer terug. Ondanks dat de kracht redelijk weg is geraakt, voel ik dat het weer helemaal goed gaat komen. Ga ook weer een boulderwandje in de kamer beneden bouwen om te trainen! Heb er al zin in!
We lezen net in de krant dat vanaf deze week de plaatstelijke klimvereniging ook weer van start gaat in het klimhalletje, dus daar ook maar ‘ns kijken. Heb al drie keer voor een dichte deur gestaan!

Afgelopen weekend lekker relaxed gehad. Zaterdag wat mindertiggradencelciuslaarzen voor de kinderen gekocht, lekker geboulderd en de eerste van de vijftien opgestuurde DVD’s gekeken. (Marco-Jan en Pa: Super bedankt! Kortom: help ons de donkere winter door!)
Zondag een topje in de achtertuin gedaan (Aksla). Op verzoek van Freeke, want die wilde weer eens op een top staan en niet naar een hutje of een rondwandeling zoals de afgelopen tijd. Maarja, we proberen de looptijden iets te beperken de laatste tijd want Sjoerdje begint de rugdrager aardig zat te worden. Hoewel ze vanochtend heerlijk rustig was……….
Verder heeft Sanne ’s middags de garage een opknapbeurt gegeven met rode en groen verf en zijn we ’s avonds door Sandra en Harald getrakteerd op heerlijke spaghetti!

Komende week een leuke week voor de boeg want ik heb woensdag vrijgenomen om heerlijk met z’n tweeen een flinke tocht te maken. Eerst de kinderen naar de Barnehagen en dan på tur! Ik kijk er nu al naar uit!

Remko

HET KAN ALLEEN NOG MAAR MEEVALLEN..............

Dikke grijze wolken hangen in onze tuinen. Als we nog slaapdronken ’s ochtends door het huis lopen en naar buiten kijken waan je je gewoon in Nederland. De bergen zijn weggehaald!! Een bak ellende is het hier op het moment. Het blijft maar regenen en op internet lezen we dat het boven in de bergen sneeuwt. Zou het dan echt zo zijn, hadden ze dan toch gelijk over Noorwegen, dat het er alleen maar regent…..
Gelukkig lezen we eind augustus in de krant dat er in 27 jaar niet zoveel regen is gevallen als in de maand augustus. Kijk dat geeft de burger moed! Een week later lezen we in de krant dat er in de eerste week van september zelfs meer is gevallen dan in heel de maand augustus. Je kunt je voorstellen dat we de nodige liters hier neer hebben zien komen. Overal onstaan watervallen waar we ze nog niet eerder gezien hebben en de bestaande watervallen groeien uit tot gigawatervallen. Langzaam vraag je je af waarom de watervallen van Co bij iedereen bekend zijn, dat gaat echt nergens over…….


Afgelopen week trok het voor het eerst af en toe open en hebben we zowaar een hele droge dag gehad. Ik weet het nog, dat was woensdag. Dat ik het nog weet, zegt al genoeg! En echt ongelooflijk. De wolken trekken langzaam op en hebben onze tuin veranderd in een herfsttafereel die varieert van de kleur bruin naar rood en alles er tussen in. Daarbij moet je je voorstellen dat het dal nog diep groen is en de toppen er wit boven uitsteken. Sorry, het wordt saai, maar het is weer waanzinnig mooi hier!!

Tijdens een regenachtig weekend waarvan we er een aantal al achter de rug hebben zijn we naar Ålesund gereden (2 uur) om naar het Atlanterhavsparken te gaan. Een ontzettend groot zeeaquarium met daarin alles wat de Noorse wateren te bieden hebben. Daarnaast was er ook nog een uitgebreide ‘edderkop’ (spinnen) tentoonstelling De plek van het museum vonden we al fantastisch maar ook zeker het aquarium was erg de moeite waard. Met name Freeke en Sjoerdje hebben zich erg vermaakt. Gelijk maar een jaarkaart genomen, wij zien het voorlopig niet droog worden hier……


Het jammere aan het slechte weer is dat je er ook minder op uit gaat.
Dat beseffende, gaan we er toch maar lekker op uit. Daar hebben we immers al die kleding voor! Dus heerlijk met z’n allen vlak voor het eten nog even Lille Fjellet op. Eerlijk is eerlijk, het eten smaakt je 10x lekkerder als je thuis weer wat droogs aan hebt en dan aanschuift! Direct merk je ook dat je voor de kinderen niet binnen hoeft te blijven met regen. Die vinden het allemaal heel gewoon en prima.

De kinderen zijn doordeweeks onder de pannen bij de Barnehagen. En dat gaat heel goed. Sanne is vanaf dit moment ook op zoek naar werk gegaan. Ze heeft gesproken met de lokale Ullvarefabriek, hier moet ze volgende maand weer terugkomen. Daarnaast is ze via een collega van mij in contact gekomen met de eigenaresse van een damesmode winkel. Hier kan ze waarschijnlijk als oproepkracht aan de slag en binnenkort verschijnt Sanne op de catwalk, want ze werd gelijk uitgenodigd om een modeshow mee te lopen. In de zelfde week verscheen er ook een advertentie van een Barnehage in de krant, en daar is ze ook direct op gesprek gegaan. Het resultaat is dat ze vorige en komende week als invalster werkt om te kijken of dat bevalt (voor beide partijen). We gaan dat nog even afwachten. Toen de Barnehage waar F & S zitten, hoorde dat Sanne bij de concurrent ging werken, zaten ze gelijk te vissen of ze bij hun ook niet invalwerk wilde doen, of misschien als lerares Nederlands in de Kommune aan de slag wil gaan. Kortom, het kan niet lang duren voordat Sanne ook onder de panne is.
Ook ik heb toevallig gisteren een brief op de bus gedaan voor een nieuwe baan, butikksjef van een sportzaak. We gaan het weer meemaken……..

Ook sociaal timmeren we aan de weg. Vorig weekend werden we uitgenodigd door Hilde, het hoofd van de Barnehage waar F&S zitten. Ze heeft kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd en het leek haar leuk om ze samen te laten spelen. Het was erg gezellig en we zijn volgestopt me taart. Nee zeggen, wordt niet geaccepteerd. Erg leuke mensen! We hadden wel een beetje de vraag of ze dit nu deden om ons te helpen bij de integratie of omdat ze denken dat we leuken mensen zijn?
Volgende dag met het hele gezin een stevige wandeling door een prachtige herfstlandschap gemaakt. Toen we verderop in het het dal Isfjorden weer binnenliepen passeerden we een huis waar mensen op het terras koffie zaten te drinken. We kennen ze wel, want de kinderen zitten bij F&S op de Barnehage. We zwaaien en lopen door. Maar dat was dus niet de bedoeling, een hoop geschreeuw en gezwaai. Hilde en Jone zitten daar op bezoek en het is echt de bedoeling dat we ook koffie komen drinken. Erg gezellig en het geeft ons ook op dat vlak moed voor de toekomst!
Voordat we aan de wandeling begonnen, hebben we de auto ergens boven op de berg aan het begin van het bos gezet. Deze ging ik samen met Freeke te voet weer op halen, toen ik onderweg gebeld werd door Angela. Een oud collega die samen met Robbert haar huwelijksreis in Noorwegen viert. Het feit dat ze getrouwd is met Jan maakt dit verhaal extra pikant! (geintje) Ik was met Freeke net op een open veld toen ze belde. Ze zei dat ze vlak voor Isfjorden reed en dat kon ik zien want ik zag beneden een zwarte bus met een frapant eitje erachter. Dat kan niet missen, dat moet het Lafumapromotiecaravannetje zijn!! En inderdaad. Ik heb ze dus vanaf boven naar ons huis geleid en thuisgekomen werden we getrakteerd op een waanzinnig overlevingspakket met veel oude kaas, stroopwafels, snoep en hagelslag! Super. Op onze beurt hebben we ze natuurlijk getracteerd op een tochtje Lille Fjellet. Helaas in de regen, maar zoals eerder gezegd, daardoor smaakte de zelfgemaakte pizza nog lekkerder! Angela en Robbert, erg gezellig en hopelijk zien jullie nog veel meer van Noorwegen alleen met wat mooier weer. Wij genieten nog lekker na van de kaas en de hagelslag!

Feest. Ja ook wat feestjes op het programma. Het nieuwgebouwde kulturhus in Åndalsnes wordt dit weekend geopend en Freeke zal met nog veel meer jeugd meedansen tijdens het openingsconcert. Ze heeft er al een heel oefenweekend op zitten en ook dit weekend staat volledig in teken van het dansen. 6 uur dansen en dan zondagavond het echte optreden! Erg spannend, maar ze vindt het het mooiste wat er is!
Hans (nederlander en woont in Torvik, schrijft leuke boekjes overigens) gaf met zijn buurman ook een feest. Dit is mijn eerste noorse feest. Wat is daar nu zo bijzonder aan vraag je je af. Op zicht niet zo veel behalve dat iedereen klokslag om de begin tijd binnen komt en klokslag om de eindtijd weer weg gaat. En dat je je eigen eten en drinken mee moet nemen….. Nu was de eindtijd niet gegeven, dus die vlieger ging niet op. Alleen dat drinken meenemen vind ik toch wel heel raar. Aangezien onze barnevakt (oppas) ook naar het feest ging, is Sanne thuis gebleven en ben ik alleen gegaan. Ik ben met de auto gekomen, dus geen alcohol. Zo kwam ik dus binnen met een plastic tasje met twee flesjes brus (priklimonade) en drie zakjes nootjes. Dat eten wordt onderling wel gedeeld, maar ieders drank is heilig! Dat gold niet echt voor de brus, dat begrijp je……
Ze hadden een erg leuke band! En het was gezelllig. Veel Noren en redelijk wat Nederlanders. Meer met Noren gesproken, en dat was wel prima eigenlijk. Misschien beter zelfs……

Tot slot wilde ik jullie de blik van Sjoerdje niet onthouden die wij krijgen als we haar op d’r sodemieter geven, als ze voor de zoveelste keer weer de lamp 10x aan en uit doet!


Remko

Ps: .........en daarna schiet ze in de lach........

"WIE ZIJN BEZIT VERMEERDERT,........

vermeerdert zijn zorgen” klonk het op het tegeltje aan de wc-muur. Ooit zong een fatsige Amsterdamse exkroegbaas “een eigen huis, die bladdert onder de zon…(ofzoiets).
Je raadt het al. We zijn ons huis aan het verven. Naast de smak geld die je moet betalen voor de verf en aanverwanten, moet je het er ook nog zelf op smeren. Zou je dit ook nog willen laten doen, is je huis gelijk een tonnetje meer waard. Alleen krijg je die er niet voor. Gelukkig hoeft alleen de voorkant van het huis en de veranda gedaan te worden dus we hebben we slechts een halve hernia ipv een hele opgelopen. De afgelopen week was best pittig. Overdag flink werken en bij thuiskomst direct met het emmertje en de kwast de ladder op. Vlak voor vertrek in Haarlem alleen het boeideel van hout geverfd, toen was ik al aan het vloeken (van wie zou ik het hebben?). Dus je kunt je voorstellen hoe we het verven van een volledig houten huis ondergaan. Maar het resultaat mag er zijn. De verfhandel is in staat geweest vrijwel exact de kleur van ons huis te mengen en wij hebben alle bladders verwijderd en het weer picobello in de verf gezet. Nu de garage nog, dat doet het wel lekker voor het oog. Op dit moment komt het met bakken uit de lucht (in de bergen wordt er zelfs al sneeuw verwacht), dus ik heb Sanne weer rechtgebogen (zij heeft alleen maar gebukt over het verrandahekje staan verven) en vandaag een avslapdaggie thuis gehad.

Onze 9e hands Honda staat op dit moment al een week bij de garage voor de EU-controle (soort APK). Mye rust! Je hoeft geen taalknobbel te hebben om te begrijpen wat dat betekent. Ze zijn nu verschillende onderdelen aan het vervangen en ontdoen van roest. Dinsdag a.s. wordt de rekening gepresenteerd! De dag maar beginnen met een antidepressivaatje denk ik zo. Verzachtende omstandigheid is dat de dealer waar ik ‘m gekocht heb de helft meebetaald. Da’s dan wel weer fijn (als ‘ie dat doet).

Vorig weekend Heleen (moeder van Sanne) weer netjes voor de deur afgezet (letterlijk) en weer als een gek terug gevlogen. Toch best gek om 2x een nachtje in Nederland terug te zijn. Maar goed, meer dan Schiphol heb ik dan ook niet gezien. Heleen heeft hier in Noorwegen een digitale camera op de kop getikt, en gaat dus nu naast mailen en skypen ook heus digitaal fotograferen. Aangezien ze dat analoog ook nooit gedaan heeft, zou je zeggen dat ze een voorsprong heeft. U mag het resultaat beoordelen. Nog wat plaatjes van een wandeling bij Kavlisetra (compleet met zee-arend), een elve-wandeling langs de woelig Raumarivier, en het bosbessen plukken richting Måsvassbu. Dat op de laatste plaats in dezelfde week een verdwaalde bruine beer en een mogelijk agressieve muskusos is gesignaleerd, hebben we Heleen pas achteraf verteld. (Dit is geen grap.)




Freeke en Sjoerdje zijn nu allebei officieel van start gegaan voor vier dagen per week op de Barnehage. Waarschijnlijk zijn we slechte ouders, want ze willen eigenlijk niet meer mee naar huis. Ze hebben het waanzinnig daar! Freeke heeft al echt wat vriendinnetjes om zich heen verzameld en begint zich aardig te redden met de noorse taal. In ieder geval begrijpt ze bijna alles wat er gezegd wordt en ze is ook al in staat wat noorse zinnetjes te formuleren. Echt knap als je merkt hoeveel woorden ze nu al kent. Beetje frustrerend alleen dat het er ook veel zijn die wij niet eens kennen. Dat is het begin van het eind, zullen we maar denken.
Sjoerdje haar gebrabbel krijgt nu ook al een wat meer noorse intonatie. We moeten het nog meemaken dat die haar eerste woordje gaat zeggen. En dan…..wordt het een Noors of een Nederlands woord?













Vlak voor de eerste officiele Barnehage dag heeft Freeke haar verjaardagspartijtje gevierd. Ze is in de vakantie jarig (deze duurt hier slechts 2 maanden) en dat maakt het best lastig. We zijn hier redelijk vlak voor de vakantie gekomen en Freeke is maar twee dagen in de week naar de Barnehage gegaan. Hierdoor dus ook niet echt een hele hechte band met de kinderen daar opgebouwd. Nu wilde we haar geen verjaardagspartijtje op haar vijfde ontzeggen, want dat is natuurlijk best belangrijk voor haar. Waar we in Haarlem een huis vol hadden, verwachtte we hier het omgekeerde. We hebben in overleg met Freeke 8 kindjes uitgenodigd. Onze Noorse dorpsgenoten zijn toch al terughoudend, dus kan ik mij voorstellen dat ze niet zomaar hun kind droppen bij een net nieuw Nederlands gezin. En dan ook nog eens: wat is gebruikelijk bij een Noorse verjaardag? En volgen we daar in, of doen we eigenwijs en geven we het een Nederlands tintje?
Belangrijk bij een noors partijtje zijn kake en brus! Daar is eigenlijk alles mee gezegd. Taart en priklimonade, daar hebben we dus voor gezorgd. Maarja, twee uur die kinderen over de vloer terwijl onze taalbeheersing waarschijnlijk nog kinderlijker is dan dat van hun heeft ons doen besluiten toch wat activiteiten te verzinnen. Daarom hebben we kandelaars gemaakt van glazen potten en het authentiek noorse “spiker drite” oftewel spijkerpoepen. Daarnaast mochten ze ook hun eigen taartjes nog ‘pimpen’ met slagroom, smarties, hagelslag, enz.
De opkomst was heel leuk. Van de 8 zijn er 5 gekomen. 1 was op vakantie, 1 was ziek en 1 durfde niet goed. Wij zijn heel blij dat we het er niet bij hebben laten zitten wat het was super.

Stand van zaken op dit moment is: werk zoeken (Sanne), werken (ik), Noorse les (beiden), vaker naar het zwembad (klein maar mooi, warm water, rustig en heerlijke sauna), wandelen in de regen en nevel. (hopelijk krijgt de zomer nog een klein staartje en dan zijn we winterklaar…….denken we)

Later,

Remko

HOOG(TE) BEZOEK UIT HET LAGE LAND

Ach, het leven gaat door. En jullie merken ook, dat het in de drukte best lastig is om met de regelmaat van eerst, nog over onze belevenissen te schrijven. De laatste weken staan een beetje in het teken van bezoek. Zoals op de vorige twee blogs te lezen was, zijn mijn ouders langs geweest en op dit moment is Heleen, de moeder van Sanne, bij ons på besøk. Het weekje dat tussen deze twee bezoeken lag, werden we ook nog verrast door een bezoekje van Nico, Regina, Lise en Renée. Nico is een excollega van Sanne en trekt met z’n gezin een aantal weken door Noorwegen. Zij hebben zich vermaakt op de Lofoten en op de terugweg zijn ze twee dagen bij ons langs geweest. Dit was reuze gezellig en Freeke was super blij met Lise en Renée. Dat klikte erg leuk!


Tijdens het bezoek van mijn ouders zijn we bij onze plaatselijke kunstgalleri (Innsikt) geweest. Er was een expositie van meerdere kunstenaars waarvan er één heel simpel, maar erg leuk, wat benen van takken had gezaagd en er zwembroeken en strings op had geschilderd. Deze waren voor veel geld te koop, dus dan maar beter goed gekopieerd! Op zoek naar takken en geschikte verf en zie zo, zie de foto’s.
De volgende takken staan alweer te drogen, want Heleen vindt ze fantastisch dus er gaan er nog een paar bij komen…..


Natuurlijk is Heleen ook getrakteerd op de Trollstigen en het staafkerkje van Rødven. Hoewel ik betwijfel of ze iets van de Trollstigen gezien heeft. Want wie Heleen kent ziet haar dan alleen maar met haar hand aan het dakhandvat zitten met haar ogen dicht, zeggend: oh god, oh god, oh god…….. Maarja, ze heeft het wel gedaan. En dan te bedenken dat Heleen fobisch voor vliegtuigen, tunnels, bergpassen en boten is. Welkom in Noorwegen Heleen!
Haar vliegtuigenfobie heeft mij dan vorige week nog even in Nederland gebracht. Zaterdagavond aangekomen op Schiphol, samen lekker ergens gegeten en zondagmiddag weer op het vliegtuig terug naar Noorwegen. Volgende week vrijdag hetzelfde recept. Vrijdag heen, zaterdagmiddag weer terug! Op een kop kokend hete thee over onze benen na, heeft ze zich kranig gedragen.














Om nog even op de ambachten terug te komen, behalve torso’s van hout schilderen, eten we nu ook onze eigen aalbessen, frambozen en bosbessen. Ook smaakt het zelfgemaakte bier na een suikerklontje extra in ieder flesje prima!!

Zowel het Fjellfestival waar ik vorige keer over schreef als Rauma Rock, zijn evenementen die hier met DDUUBBEELLLLEE hoofdletters op de culturele agenda staan. Ter intergratie zijn we dus ook volledig voor Rauma Rock gegaan en hebben het gezin uitgedost met van die zwarte Rauma Rock T-shirts. Sanne en ik zijn afgelopen zaterdagavond, na het typisch noorse indrinken bij de buren, ook echt naar het festival gegaan.
Wij hebben twee keer in ons leven Pinkpop meegemaakt en verschillende concerten meegemaakt. Nu ken ik het aantal bezoekers daarvan niet precies maar het zal het aantal bezoekers van Rauma Rock met minimaal 100x overschrijden. Met 3500 ander enthousiast ‘rockers’ stonden we lekker mee te hossen. Was erg leuk en gezellig. Het bier was duur maar niet minder lekker. De volgende dag had wat meer weg van Rauma, ruima, reuma (nahja, beetje vergezocht woordgrapje)

Nog een intern belangrijk bericht:
We hebben allemaal onze verblijfsvergunning gekregen voor 5 jaar. Super, want we hebben ‘m aangevraagd voor slechts 1 jaar. Dat scheelt weer…

Vandaag zijn de kinderen voor het eerst na de vakantie naar de Barnehagen gegaan. Freeke ging voor de vakantie al twee dagen per week, maar voor Sjoerdje was het de eerste keer. Ze heeft nu wat wendagen, maar zoals we al verwachtte heeft ze er geen enkel probleem mee.

Sanne is vorige week op sollicitatiegesprek geweest bij de sportwinkel in Åndalsnes. Op zich heel positief allemaal, maar waarschijnlijk hebben ze iemand met veel winkelervaring die Sanne niet heeft. Als het goed is horen we er deze week wat over……. (laat dit dan de ‘cliffhanger’ zijn om de blog in de gaten te blijven houden)

Zoals je gezien hebt, dit keer weinig uitstapjes en tochtjes. Het weer is de afgelopen twee weken wat wisselvallig en we hebben het eigenlijk best druk. Nog wel 2x wezen boulderen ’s avonds van de week en een keer met Sanne samen geklommen. Het weekend daarvoor trouwens met Freeke voor het eerst met echt touw, gordel en haken geklommen! Mwhoa, nu draaf ik weer door terwijl ik net aan het afronden was………..

En oh ja……………een Eland gezien. Het schemerde, dus de foto is niet echt scherp. We zagen haar (ja haar, want ze had geen gewei) op het land ver weg staan. Een groot beest, maar door de afstand was de verschijning voor ons minder indrukwekkend dan we verwacht hadden.

Remko

'MIJN KLEINE SJEFFIE'

Oef, ik heb een hoop te schrijven en veel is ook nog van een tijdje geleden. Voordeel daarvan is wel dat ik de details vast niet meer kan herinneren, dus kunnen we er lekker snel doorheen. Knallen we er nog wat foto’s bij en dan lijkt het toch weer wat……

Het is vandaag 17 juli en mijn ouders zijn gisteren weer vertrokken naar huis. Toch wel gek om je ouders weer op het vliegtuig te zetten, sorry pa & ma, verder dan de bus kon ik dit keer niet.
Ik ben nu wat slaperig want ik werk de hele week al over……WAT???? Tja, inderdaad, ik werk over. Dat kun je toch beter in Nederland doen, zou je zeggen, en dat is ook precies waar de bergschoen wringt. Ik ben namelijk sinds vorige week gepromoveerd tot chef van de varemottak avdeling. En, heel grappig, geef ik leiding aan vier personen die toevallig deze week tegelijk op vakantie zijn. Dat doen we in het vervolg dus anders!!
Toen ik vorige week vertelde van mijn promotie was Freeke enorm trots. Ze zei: ‘en werk je nu met allemaal sjeffies? Je bent echt mijn kleine sjeffie!’ Gelukkig kunnen we er allemaal om lachen en we gaan wel weer zien waar het schip strandt…….

We worden gestalkt. Het heeft even geduurd, maar de wonderen zijn de wereld blijkbaar nog niet uit. Heleen, mijn schijn…uhh schoonmoeder, heeft een nieuwe computer thuis en zit er ook werkelijk achter. Met hulp van mijn vader is ze zelfstandig in staat te skypen en te mailen! Dat doen we dus ook best veel en dat brengt elkaar toch wel leuk dichtbij. Sanne vindt het best lastig zo ver bij haar moeder vandaan te zijn, en skypen is dan echt een uitkomst! En Heleen……we hadden nog zo gezegd: niet op ‘poes‘ googlen!! Tja, Heleen haar eerste stapjes op internet…..we zien je reactie op de log wel verschijnen als je durft!!

De laatste tijd krijgt Freeke ook veel post, zowel over de mail als met de post. Veel oude klasgenootjes sturen tekeningen en/of briefjes. Soms zelfs hele knutsel werken! Ook krijgt ze hele leuke mailtjes. Ze geniet ervan en we kijken samen ook nog wel eens op de site van haar oude school waar je foto’s kunt zien van wat haar klas allemaal beleeft heeft de afgelopen tijd.

Twee weekenden geleden waren er de Åndalsnesdagen. Het stadje heeft dan (voor Noorse begrippen) een levendige braderie. Ook vond er een dansoptreden plaats van kinderen waar Freeke de week voorafgaand hard voor heeft geoefend. Er was een Barnedans Sommerkurs van een week en daar had Freeke heel veel zin in. Dus iedere dag, aan het eind van de dag een dansje instuderen die ze dan op zaterdag voor een heus publiek mochten laten zien. Da’s spannend! Voor ons ja, voor Freeke niet. Mijn mond valt open door het gemak waarop Freeke met dit soort dingen omgaat. De eerste les rijden we naar het zaaltje, er zijn nog zo’n 25 andere kinderen waar ze er twee van kent en voor de rest nog heel veel ouders. We stappen binnen, ze kleedt zich om en ze is vertrokken. Ja hoor Remko, ga maar weg, tot zo. Ik voel me echt nog schuldig dat ik haar tussen 25 Noorssprekende onbekende kinderen neer zet, maar ze heeft er werkelijk totaal geen last van. Echt top!
Zo’n tien seconden voor het optreden kwam er toch opeens die plankenkoorts om de hoek kijken en begon ze wat te piepen maar na een ferme duw het podium op ;-) danste ze enthousiast mee!

Een van de eerste logs doe ik verslag van mijn eerste skitocht op de fjellski’s. Een stuk van deze tocht hebben we een tijdje terug gewandeld. Je wandelt naar wat hutjes (Kavlisetra) in onze achtertuin over een bijzonder vlak pad door een fantastisch mooi berglandschap. Bij Kavlisetra aangekomen, hangt er weer een brievenbus waar je je prestatie mag noteren……vinden ze leuk.
Helaas heb je vanaf deze plek in de achtertuin geen vrij uitzicht op ons huis, daar staat nog net het beboste bergruggetje Åksla voor. Een paar dagen erna hebben we Anita weer bereid gevonden om op te passen en zijn Sanne en ik nog even terug gegaan om een bakkie te doen op het topje. Vorige week hebben we de wandeling met druilerig weer nog met mijn ouders gedaan. Toen werden we erg leuk verrast door twee nieuwgierige martertjes onder een hutje.

60+ en van Bergen naar de Noordkaap fietsen. Dan praatje over een prestatie. In een dag van Geiranger naar Eidsdal fiesen over een steile pas en de volgende dag het Isterdalen omhoog fietsen om vervolgens alle gewonnen hoogtemeters terug te geven aan de Trollstigen, dan praat je over presteren.
Ik had maandagavond een oproepje gemist. Pas om 23.00 belde ik het Nederlandse 06nummer terug omdat ik die avond de route op de Romsdalshorn aan het verkennen was. En doordat het zo licht blijft, heb je niet in de gaten dat het al zo laat is. Tja het blijft ongelooflijk allemaal ff doordeweek ’s avonds een alpiene klimroute verkennen…..
Enfin om 23.00 belde ik dus Willem wakker, die lag namelijk al ruim 3 uur in zijn tentje te slapen. We kennen elkaar niet maar we kennen wel allebei zijn vrouw (waar gaat dit nu weer naar toe?). Jeanet ken ik van mijn werk in Nederland en toen zij hoorde van onze verhuizing vertelde ze me dat haar man van plan was van Bergen naar de Noordkaap te fietsen en dat hij dan misschien langs Åndalsnes zou komen. In het enhousiasme zei ik natuurlijk dat hij dan zeker even langs moest komen. 9 van de 10 keer komt zoiets er niet van maar met Willem wel. Ontzettend leuk! Tegen 19.00 uur kwam hij in Isfjorden aan en we hebben het gezellig gehad. Het was een heerlijk temperatuur, dus we hebben ’s avonds op onze verranda met z’n allen van onze voortuin zitten genieten. Freeke en Sjoerdje door het dolle heen want Willem had zelfs de moeite genomen om in zijn bijzonder beperkte bagage cadeautjes mee te nemen voor hen.
De volgende dag vertrok Willem weer richting Noorden. Laat nog wat van je horen Willem, we zijn benieuwd naar de rest van je tocht!

Zoals jullie op de vorige log hebben kunnen lezen zijn mijn ouders vorige week langs geweest.






















Naast het plezier en genot dat ze hebben gehad door Freeke en Sjoerdje weer even te kunnen knuffelen, hebben ze ook het een ander meegemaakt deze week. Ik verwacht dat ze de komende dagen even ‘offline’ zullen zijn want ze hebben e.e.a. te verwerken. Aangezien mijn ouders de laatste jaren niet meer verder dan Limburg zijn geweest kun je je voorstellen dat de schade nu weer redelijk hersteld is. En Pa en Ma, er is nog meer hoor hier!!
De foto’s geven je een indruk van hun bezoek met als hoogtepunten denk ik Geirangerfjord en de Trollstigen. (als je op de contactafdruk klikt kun je zien waarom Sjoerdje en Freeke alleen nog vragen:’wie is toch die man met die camera voor zijn gezicht?’)



De week van hun bezoek stond hier in Rauma in het teken van het Fjellfestival.
Het grootste bergsportevenement van Noorwegen. Helaas heeft het weer enigszins roet in het eten gegooid maar we zijn nog wel naar de opening op Lille Fjellet geweest. Wel gek, sta je in de dichte mist met duizend man en een geluidsinstallatie op een steile bergrug de opening van een festival te vieren. Heel apart.
En gelukkig hebben we de foto’s nog……niet dus….camera vergeten. Als je echt nieuwsgierig bent check je gewoon de link hiernaast van Norsk Fjellfestival.
Om toch maar misbruik te maken van onze Barnevakt (mijn ouders als oppas), hebben Sanne en ik in mistig weer de Lille Hesten (voortuin), in de regen en mist Moanebba (voortuin) en met prachtig weer de Grisetskolten (Innfjorden) beklommen.

Wat houdt ons de laatste tijd nog bezig?
Hoe vergaat het ons Hondaatje die niet door de EU-controle is gekomen. Ik ben nu een beetje ruzie aan het maken met de dealer waar ik hem gekocht heb. Hij wil nu de helft mee betalen, da’s iig iets.
Wanneer hoort Sanne iets van haar sollicitatie bij de sportwinkel in Åndalsnes? En wat is het antwoord dan? (helaas is ze afgewezen voor de Barnehage)
Hoe zal het Sjoerdje straks vergaan in augustus als ze vier dagen naar de Barnehage zal gaan?
Wanneer zullen we strikt gaan worden naar Freeke toe, dat ze Nederlands thuis spreekt en daarbuiten Noors?
Hoe vieren we Freeke haar verjaardag? Hoe gaat dat hier normaal?
Wanneer gaan we de buitenkant van het huis schilderen?
Ben ik wel naar Noorwegen verhuisd om sjeffie te worden?
Nou ja, ik zie genoeg vraagtekens hierboven dus wij hoeven ons voorlopig niet te vervelen.

Remko